Ria Schopman is Growing A Book called Alea
woensdag 11 januari 2012
Alea wordt uitgegeven!!!
Alea is het 55ste manuscript dat via TenPages wordt uitgegeven.
Ria Schopman is Growing A Book called Alea
Ria Schopman is Growing A Book called Alea
zaterdag 7 januari 2012
De beer, de huid en het zwarte gat
Ik verbaas me er niet meer over. Hoe alles op zijn plaatst valt. Wat je aan wensen de wereld in stuurt, komt met een raketvaart weer terug. Was in 2011 mijn motto nog ‘durf te vragen’, nu is dat al ‘durf te dromen’ en het zou me niet verbazen als ik dat heel binnenkort ga bijstellen naar ‘durf te vertrouwen’ (dat die dromen ook uit mogen komen). En dat alles dankzij Alea.
Ik hoor een enkeling onder u zeggen: 'Nou, nou Schopman, je moet de huid van de beer niet verkopen voor deze geschoten is,' maar ik heb de champagne al koud staan.
En wat dacht u van de lettertuin van Museum Meermanno als locatie voor de boekpresentatie?
Ik hoor een enkeling onder u zeggen: 'Nou, nou Schopman, je moet de huid van de beer niet verkopen voor deze geschoten is,' maar ik heb de champagne al koud staan.
 |
| Bij het maken van deze foto zijn geen beren gewond geraakt |
 |
| Bij het maken van deze foto's zijn geen letters opgeofferd |
woensdag 4 januari 2012
Janus Nostradamus
Heel Nederland heeft een krijsende kater en kolkend maagzuur waar geen Paracetemol en Rennies tegen opgewassen zijn. De glasbak kan rekenen op een buitenproportionele storting en de Gemeentereiniging maakt zich op om mijn stad te ontdoen van een roodpapieren tapijt van gebruikt vuurwerk. Op sommige straathoeken smeulen de restanten van pallets en kerstbomen nog na. Nieuwjaarsdag 2012.
Dit was onze laatste jaarwisseling. Volgens de Maya’s althans, want onze dagen zijn geteld. Letterlijk. Op 21-12 houdt de kalender op en is het uit met de pret. Ook de onbetwiste vader van het doemdenken, Nostradamus, voorspelde het einde van de wereld, maar van rekenen had hij beduidend minder verstand. Zijn maximale houdbaarheidsdatum voor de aarde was het jaar 2000, maar zo makkelijk laat dit hardnekkige menselijke ras zich er niet onder krijgen. Doorbijters zijn we, die, als de wereld dan toch moet vergaan, haar wel graag zelf om zeep helpen. Daar hebben we geen tsunamie of vallende meteoriet voor nodig.
Zoals zoveel mensen maak ook ik, op nieuwjaarsdag de balans op. Als de God Janus met zijn twee hoofden, kijk ik vooruit en terug: een blik op het verleden en een blik op de toekomst. Weet je wat ik zie? Ik zie mensen die om het milieu geven, dieren beschermen, mensen die elkaar helpen. Ik zie onvoorwaardelijke liefde in mensen die beseffen, dat we allemaal met elkaar en alles wat leeft, verbonden zijn.
In de oneindige cirkel van het leven houdt een einde ook altijd een nieuw begin in. Er komt wel degelijk een einde in 2012. Een einde aan gierigheid, hebberigheid, jaloezie, onverschilligheid en onverdraagzaamheid.
zaterdag 24 december 2011
De Economische Kerstcrisis
Kerst toen:
Onder mijn Kerstboom staat het Kerststalletje uit mijn ouderlijk huis. Het Kerststalletje met het kindeke Jezus dat door ons toegezongen werd over herdertjes en stille, maar vooral, heilige nachten. Ik herinner me de magie. Wakker worden op eerste Kerstdag en op blote voeten de huiskamer in rennen om de 's nachts door mijn moeder gedekte ontbijttafel te bewonderen. Met mijn hand strijken over het door haar zelf geborduurde tafelkleed, de borden met het gouden randje, de ijverig gepoetste zilveren kandelaars. Dan door naar de Kerstboom waarvan de lichtjes voor een keertje 's nachts hadden mogen branden en gauw tellen hoeveel chocoladekerstkransjes er nog in hingen om vervolgens te constateren dat mijn broer er weer stiekem eentje had weten te verschalken.
Na het ontbijt met de hele familie Billy Smart's Kerstcircus kijken en 's avonds zwijmelen bij The Sound of Music, waarbij wij onze gezichten zo diep mogelijk in mijn moeder's nek begroeven om onze traantjes te verbergen.
Kerst nu: Het is crisis, economische crisis, we zitten in een dip. De AEX viel uit een vliegtuig zonder parachute en de beurzen dreigen te pletter te vallen. Banken staan op klappen en kunnen zonder staatssteun niet overeind blijven, bezuiniging is het toverwoord.
Onder mijn Kerstboom staat het Kerststalletje uit mijn ouderlijk huis. Het Kerststalletje met het kindeke Jezus dat door ons toegezongen werd over herdertjes en stille, maar vooral, heilige nachten. Ik herinner me de magie. Wakker worden op eerste Kerstdag en op blote voeten de huiskamer in rennen om de 's nachts door mijn moeder gedekte ontbijttafel te bewonderen. Met mijn hand strijken over het door haar zelf geborduurde tafelkleed, de borden met het gouden randje, de ijverig gepoetste zilveren kandelaars. Dan door naar de Kerstboom waarvan de lichtjes voor een keertje 's nachts hadden mogen branden en gauw tellen hoeveel chocoladekerstkransjes er nog in hingen om vervolgens te constateren dat mijn broer er weer stiekem eentje had weten te verschalken.
Na het ontbijt met de hele familie Billy Smart's Kerstcircus kijken en 's avonds zwijmelen bij The Sound of Music, waarbij wij onze gezichten zo diep mogelijk in mijn moeder's nek begroeven om onze traantjes te verbergen.
 |
| Kerststalletje uit mijn ouderlijk huis |
Kerst nu: Het is crisis, economische crisis, we zitten in een dip. De AEX viel uit een vliegtuig zonder parachute en de beurzen dreigen te pletter te vallen. Banken staan op klappen en kunnen zonder staatssteun niet overeind blijven, bezuiniging is het toverwoord.
zondag 18 december 2011
Groeien, snoeien, bloeien
Winter ’61. Een onbewolkte ijsdag. Het is vijf graden onder nul. Maandag 18 december. De krant kopt met de gewelddadige inval van India in de Portugese enclaves Goa, Daman en Dioe. Het onder Gandi verdiende vreedzame imago is in een keer te niet gedaan. Het is rond achten.
In een kliniek in de Marconistraat in Den Haag kies ik haar. Zij zal mij koesteren, me toezingen, me troosten. Zij zal me vangen als ik val. In een andere kliniek waar zijn galblaas net is verwijderd, kies ik hem. Hij zal me leren fietsen, me leiden, me aanmoedigen. Hij zal me raad geven als ik twijfel.
Ik huil en vul mijn longen voor de allereerste keer. Mijn moeder lacht, want ze herkent deze begroeting. Ik ben het tweede meisje, met een mooi rond koppie vol zwart haar. ‘Wat een mooie baby,’ zegt de zuster en mijn moeder glimt. Ik krijg de namen van mijn beide oma’s: Maria Janna, roepnaam Ria. Vandaag precies 50 jaar geleden werd ik geboren.
Zomer ’11. Het water komt met bakken uit de hemel. Het is dertien graden. Zaterdag 16 juli. De Griekse schuldencrisis domineert de voorpagina en mediamagnaat Rupert Murdoch heeft spijt van de afluisterpraktijken van zijn schandaalkrant. Het is rond twaalven.
Achter een computer ergens in Den Haag kies ik de knop ‘bericht publiceren’. Mijn blog zal me faciliteren, zal me promoten, zal me vooruithelpen. Mijn blog zal mij een podium geven, om mijn schrijftalent te etaleren.
In een kliniek in de Marconistraat in Den Haag kies ik haar. Zij zal mij koesteren, me toezingen, me troosten. Zij zal me vangen als ik val. In een andere kliniek waar zijn galblaas net is verwijderd, kies ik hem. Hij zal me leren fietsen, me leiden, me aanmoedigen. Hij zal me raad geven als ik twijfel.
Ik huil en vul mijn longen voor de allereerste keer. Mijn moeder lacht, want ze herkent deze begroeting. Ik ben het tweede meisje, met een mooi rond koppie vol zwart haar. ‘Wat een mooie baby,’ zegt de zuster en mijn moeder glimt. Ik krijg de namen van mijn beide oma’s: Maria Janna, roepnaam Ria. Vandaag precies 50 jaar geleden werd ik geboren.
 |
| Mamma en ik, Joke, Ton en pappa |
Zomer ’11. Het water komt met bakken uit de hemel. Het is dertien graden. Zaterdag 16 juli. De Griekse schuldencrisis domineert de voorpagina en mediamagnaat Rupert Murdoch heeft spijt van de afluisterpraktijken van zijn schandaalkrant. Het is rond twaalven.
Achter een computer ergens in Den Haag kies ik de knop ‘bericht publiceren’. Mijn blog zal me faciliteren, zal me promoten, zal me vooruithelpen. Mijn blog zal mij een podium geven, om mijn schrijftalent te etaleren.
vrijdag 9 december 2011
Het Schaduwpaleis
Lang geleden, in een land hier ver vandaan, leefde eens een ambitieuze koning. Hij wilde het beste staatshoofd zijn, dat zijn onderdanen zich maar konden wensen. Gezegend als hij was met eigenschappen als rechtvaardigheid, vredelievendheid en een groot verantwoordelijkheidsgevoel, was de kans dat hij zou slagen heel groot. Maar omdat hij een mens was als ieder ander, had hij ook wat minder goede eigenschappen, die hij met alle macht onderdrukte omdat ze nu eenmaal niet pasten in zijn plan. Daarom stopte hij ze zo ver weg, dat hij bijna vergat dat hij ze nog had.
Het land was welvarend en leefde in vrede. Dat maakte de vorst erg geliefd. Toch werd hij steeds verdrietiger tot hij op een dag zo depressief was, dat hij zijn raadsman ontbood.
‘Zonder jouw wijze woorden ben ik niets, zonder jouw raad had ik nooit die netelige situaties op kunnen lossen, zonder jouw kalmte had ik nooit dit land kunnen regeren. Jij zou een beter staatshoofd zijn dan ik.’
Wat de koning niet besefte was dat hij zijn eigen talenten op de raadsman projecteerde, om zichzelf aan zijn eigen goede eigenschappen te herinneren, totdat hij ze ten volle zou benutten. Maar hij werd verteerd door een leegte, die zich niet liet vullen met het gejuich van zijn onderdanen, de lovende woorden van zijn raadsman, zelfs niet met de liefde van zijn kinderen.
De raadsman, die zijn goede vriend wilde helpen, trok met een groep dappere strijders het land in om een medicijn te vinden. Overal waar ze kwamen, spraken mensen over een vrouw die ze de lettergoochelaar noemden. Deze wijze vrouw strooide haar letters kwistig in het rond om een naam voor een pasgeborene te vormen, een wegwijzer te vormen, of simpelweg om een verhaal te creëren met geen ander doel dan de mensen te vermaken. Haar moet ik vinden om mijn goede vriend te helpen, dacht de raadsman en hij volgde het spoor der letters. Hij vond haar in een dorpje niet ver van het paleis en vroeg haar te helpen.
De miserabele monarch zat op zijn troon, zijn hoofd gebogen van droefheid en van de zware ketting met de vele sleutels die om zijn hals hing.
‘Waarom draagt u al die sleutels om uw nek?’ vroeg de vrouw.
‘Ze passen op deuren die altijd gesloten moeten blijven.’
‘Als je leeft in een paleis waarvan de helft van de kamers afgesloten zijn, bezit je eigenlijk maar een half paleis. Om de beste koning te worden die uw onderdanen zich maar kunnen wensen, moet u alle kamers van het paleis openstellen.’
Ze nam hem bij hand en liep de eindeloze gang met gesloten deuren door.
‘Deze hier, maak maar open.’
‘Maar daar woont mijn egoïsme?’
‘En heeft dat er niet vaak voor gezorgd dat u een plan doorzette, u niet bekommerend om anderen omdat u een doel voor ogen had?’
De koning knikte en gooide deur open. Hij liep naar de volgende deur.
‘En wie woont hier?’
‘De uitsteller, die er voor zorgde dat ik me niet als een blinde dwaas in allerlei avonturen stortte.’
De vrouw knikte.
‘Deze ook?’ vroeg hij.
‘Ja,’ zei de vrouw. ‘Alleen iemand die haat kent, kan volledig liefhebben. Omarm daarom al uw schaduwen. Ze maken u compleet, ze maken u tot wie u bent.’
Zo blij als een kind rende hij door de gangen en opende een voor een alle gesloten deuren; vraatzucht, hebberigheid, wreedheid, onvoorzichtigheid en angst. Maar eenmaal bij de kerkers aangekomen aarzelde hij voor een zware gebarricadeerde poort.
‘Die ook,’ zei de vrouw. ‘Zonder zijn aanwezigheid is het leven maar half. Ze houden elkaar in stand, ze horen bij elkaar zoals dag en nacht, licht en schaduw, goed en kwaad.’ En hij opende de poort en liet de dood ontsnappen.
Zo was hij eindelijk geworden wat hij zich voorgenomen had. De beste koning die zijn onderdanen zich maar konden wensen. Een compleet mens. En hij leefde nog lang en gelukkig.
Through the labyrinth of doors
In life’s endless corridors
We don’t need a key
‘Open sesame’
Stay close by my side
Follow me into the light
Death is but a doorway
To the Akasha field
Bekijk hier de boektrailer:
http://www.youtube.com/watch?v=rDWnMxasN2c
Voor dit bericht werd ik geinspireerd door het boek 'LICHT op schaduw' van Debbie Ford
Ria Schopman is Growing A Book called Alea
Het land was welvarend en leefde in vrede. Dat maakte de vorst erg geliefd. Toch werd hij steeds verdrietiger tot hij op een dag zo depressief was, dat hij zijn raadsman ontbood.
‘Zonder jouw wijze woorden ben ik niets, zonder jouw raad had ik nooit die netelige situaties op kunnen lossen, zonder jouw kalmte had ik nooit dit land kunnen regeren. Jij zou een beter staatshoofd zijn dan ik.’
Wat de koning niet besefte was dat hij zijn eigen talenten op de raadsman projecteerde, om zichzelf aan zijn eigen goede eigenschappen te herinneren, totdat hij ze ten volle zou benutten. Maar hij werd verteerd door een leegte, die zich niet liet vullen met het gejuich van zijn onderdanen, de lovende woorden van zijn raadsman, zelfs niet met de liefde van zijn kinderen.
De raadsman, die zijn goede vriend wilde helpen, trok met een groep dappere strijders het land in om een medicijn te vinden. Overal waar ze kwamen, spraken mensen over een vrouw die ze de lettergoochelaar noemden. Deze wijze vrouw strooide haar letters kwistig in het rond om een naam voor een pasgeborene te vormen, een wegwijzer te vormen, of simpelweg om een verhaal te creëren met geen ander doel dan de mensen te vermaken. Haar moet ik vinden om mijn goede vriend te helpen, dacht de raadsman en hij volgde het spoor der letters. Hij vond haar in een dorpje niet ver van het paleis en vroeg haar te helpen.
‘Waarom draagt u al die sleutels om uw nek?’ vroeg de vrouw.
‘Ze passen op deuren die altijd gesloten moeten blijven.’
‘Als je leeft in een paleis waarvan de helft van de kamers afgesloten zijn, bezit je eigenlijk maar een half paleis. Om de beste koning te worden die uw onderdanen zich maar kunnen wensen, moet u alle kamers van het paleis openstellen.’
Ze nam hem bij hand en liep de eindeloze gang met gesloten deuren door.
‘Deze hier, maak maar open.’
‘Maar daar woont mijn egoïsme?’
‘En heeft dat er niet vaak voor gezorgd dat u een plan doorzette, u niet bekommerend om anderen omdat u een doel voor ogen had?’
De koning knikte en gooide deur open. Hij liep naar de volgende deur.
‘En wie woont hier?’
‘De uitsteller, die er voor zorgde dat ik me niet als een blinde dwaas in allerlei avonturen stortte.’
De vrouw knikte.
‘Deze ook?’ vroeg hij.
‘Ja,’ zei de vrouw. ‘Alleen iemand die haat kent, kan volledig liefhebben. Omarm daarom al uw schaduwen. Ze maken u compleet, ze maken u tot wie u bent.’
Zo blij als een kind rende hij door de gangen en opende een voor een alle gesloten deuren; vraatzucht, hebberigheid, wreedheid, onvoorzichtigheid en angst. Maar eenmaal bij de kerkers aangekomen aarzelde hij voor een zware gebarricadeerde poort.
‘Die ook,’ zei de vrouw. ‘Zonder zijn aanwezigheid is het leven maar half. Ze houden elkaar in stand, ze horen bij elkaar zoals dag en nacht, licht en schaduw, goed en kwaad.’ En hij opende de poort en liet de dood ontsnappen.
Zo was hij eindelijk geworden wat hij zich voorgenomen had. De beste koning die zijn onderdanen zich maar konden wensen. Een compleet mens. En hij leefde nog lang en gelukkig.
Through the labyrinth of doors
In life’s endless corridors
We don’t need a key
‘Open sesame’
Stay close by my side
Follow me into the light
Death is but a doorway
To the Akasha field
Bekijk hier de boektrailer:
http://www.youtube.com/watch?v=rDWnMxasN2c
Voor dit bericht werd ik geinspireerd door het boek 'LICHT op schaduw' van Debbie Ford
Ria Schopman is Growing A Book called Alea
vrijdag 25 november 2011
Sherlock Schopman speurt
"What's in a name? That which we call a rose
By any other name would smell as sweet."
Natuurlijk had Shakespeare gelijk. Al geef je een roos een andere naam, zij geurt nog steeds even zoet. Zo zijn al mijn aandeelhouders mij even lief, ook al verstoppen sommigen zich kunstig achter ondoorgrondelijke aliassen. Met een flinke dosis inlevingsvermogen en een knap staaltje herleiding, kan ik de meeste gebruikers wel ontmaskeren, maar een enkeling glipt tussen de mazen door. Omdat ik het liefst iedereen een persoonlijk bedankje wil sturen roep ik de hulp in van een superheld op wie ik in tijden van nood kan rekenen: Sherlock Schopman!
Met de kraag van mijn regenjas omhoog, mijn hoed speels tot over de ogen getrokken, poets ik mijn vergrootglas kraakhelder. Ik sluip het huis uit en zing: ‘Wie ben jij? Wie, wie, wie, wie…’
Het duurt niet lang of mijn sporenonderzoek werpt zijn vruchten af. In een studeerkamer niet ver van hier is het toetsenbord nog warm en er hangt een zweem van gebruikte TAN-codes in de lucht. En net als ik de muis naar ‘gegevens niet zichtbaar op site’ beweeg om de naam te onthullen, hoor ik een deur dicht slaan en naderende voetstappen. Ik schiet bij gebrek aan een betere schuilplaats achter het gordijn. Ze zijn met z’n drieën. Ik ken ze heel goed. Bijna vier jaar wonen ze in mijn gedachten, beheersen ze mijn leven. Hun namen zijn niet zomaar gekozen, hun namen zijn een voorteken.
Odile neemt plaats in de bureaustoel en Jigme staat achter haar met zijn hand op haar schouder. Alea zit op het bureau en haar bungelende benen tikken zachtjes tegen de lades aan. Dan draaien ze zich gelijktijdig om en trekt Jigme het gordijn weg. ‘Hallo schrijver! Zou je niet eens aan het werk gaan?’ klinkt het uit een mond.
In twee weken tijd hebben 63 aandeelhouders 652 aandelen gekocht. Wie zijn jullie? Who are you?
Roger, marzz, Bolder, Agathe, schoterbos, Günter Vos, Romeo, Moneymaker, kiksgreggel, Blossom, Michael Reefs, peppercoco, Jack Molenaar, SylviaBeugelsdijk, Ria Schopman, Rick Gouw, 444, Idefix, Flintlock,Paula ter Metz, WonderWitch, Kandalf, Nigel, Mady Schopman, Chloe Rice, Betteke, jowelt, Gonneke, Spoo, PeeCee Opleidingen, Isabeau, Almea, Appel, alie, Elena, irisschut, Schalkie50, ronnick, Waves, Ernest, Rick Schut, Aafke Schut, MesditaSeji, nicette, narrigvanverplichtingalsdit, Sterrenburg, Yorick, beeke, Pessoa, leest, JoseP, CarineVos,Marnix Schut, lana, benopdam, hslee, Sonja255, margrietrowsell, arvanm, Arianh, Karlijn de Niet, AlterEgo, SoniaV
Bedankt! Ik ben trots en ontroerd dat zoveel mensen mijn geloof en vertrouwen in Alea delen.
Bekijk hier de boektrailer op YouTube:
http://www.youtube.com/watch?v=rDWnMxasN2c
Ria Schopman is Growing A Book called Alea
By any other name would smell as sweet."
Natuurlijk had Shakespeare gelijk. Al geef je een roos een andere naam, zij geurt nog steeds even zoet. Zo zijn al mijn aandeelhouders mij even lief, ook al verstoppen sommigen zich kunstig achter ondoorgrondelijke aliassen. Met een flinke dosis inlevingsvermogen en een knap staaltje herleiding, kan ik de meeste gebruikers wel ontmaskeren, maar een enkeling glipt tussen de mazen door. Omdat ik het liefst iedereen een persoonlijk bedankje wil sturen roep ik de hulp in van een superheld op wie ik in tijden van nood kan rekenen: Sherlock Schopman!
Met de kraag van mijn regenjas omhoog, mijn hoed speels tot over de ogen getrokken, poets ik mijn vergrootglas kraakhelder. Ik sluip het huis uit en zing: ‘Wie ben jij? Wie, wie, wie, wie…’
 |
| Schopman speurt |
Odile neemt plaats in de bureaustoel en Jigme staat achter haar met zijn hand op haar schouder. Alea zit op het bureau en haar bungelende benen tikken zachtjes tegen de lades aan. Dan draaien ze zich gelijktijdig om en trekt Jigme het gordijn weg. ‘Hallo schrijver! Zou je niet eens aan het werk gaan?’ klinkt het uit een mond.
In twee weken tijd hebben 63 aandeelhouders 652 aandelen gekocht. Wie zijn jullie? Who are you?
Roger, marzz, Bolder, Agathe, schoterbos, Günter Vos, Romeo, Moneymaker, kiksgreggel, Blossom, Michael Reefs, peppercoco, Jack Molenaar, SylviaBeugelsdijk, Ria Schopman, Rick Gouw, 444, Idefix, Flintlock,Paula ter Metz, WonderWitch, Kandalf, Nigel, Mady Schopman, Chloe Rice, Betteke, jowelt, Gonneke, Spoo, PeeCee Opleidingen, Isabeau, Almea, Appel, alie, Elena, irisschut, Schalkie50, ronnick, Waves, Ernest, Rick Schut, Aafke Schut, MesditaSeji, nicette, narrigvanverplichtingalsdit, Sterrenburg, Yorick, beeke, Pessoa, leest, JoseP, CarineVos,Marnix Schut, lana, benopdam, hslee, Sonja255, margrietrowsell, arvanm, Arianh, Karlijn de Niet, AlterEgo, SoniaV
Bedankt! Ik ben trots en ontroerd dat zoveel mensen mijn geloof en vertrouwen in Alea delen.
Bekijk hier de boektrailer op YouTube:
http://www.youtube.com/watch?v=rDWnMxasN2c
Ria Schopman is Growing A Book called Alea
zaterdag 19 november 2011
De Lachende Puthaak
Alea iacta est. De dobbelsteen is geworpen en daarmee is iets onherroepelijks in gang gezet. Maar had iemand mij niet even kunnen waarschuwen? Had iemand mij niet even met een 4-puntsgordel aan mijn bureaustoel kunnen snoeren? Had iemand mij niet kunnen vertellen dat bij de lancering van een manuscript op TenPages de schrijver zelf ook de stratosfeer in geslingerd wordt op golven van dankbaarheid en verslavende adrenaline?
Waar zal ik beginnen?
Bij de tweets van mede-TenPagelingen die vol verwachting de website bleven verversen, want: 'Waar blijft ze nou en met een datum van 11-11-11 zou je minstens verwachten dat het er om 11.00 uur opstaat?' Bij de recensies waarin geschreven staat: ‘Je hebt talent, een gave’ en ‘Je zinnen zijn om te zoenen’? Bij de ontroerende reacties van vrienden die ik aan het huilen heb gemaakt? (Sorry!) Bij de hartverwarmende cadeautjes en succeswensen uit verwachte en onverwachte hoek? Bij het vermelden van mijn al 200 keer bekeken boektrailer in een blogbericht van een andere schrijver? Bij het feit dat ik in het lijstje van aanbevolen manuscripten sta in de TenPages nieuwsbrief? Bij de nummer 1 positie van best verkochte manuscripten van de afgelopen week?!
Ik weet niet meer waar ik moet beginnen.
Maar ik weet wel waar ik ga eindigen. In de boekhandel, met een verhaal dat mensen raakt. En als het zo ver is heb ik dat te danken aan jullie: mijn familie, vrienden, fans en aandeelhouders.
Mijn lieve vriendin Yoff kwam met het volgende kado, omdat het haar zo doet denken aan de glimlach die sinds een week op mijn gezicht gebeiteld zit: Een lachende buddha. En wat maakt de Nederlandse spellingscontrole van dit Engelse woord (in plaats van Boeddha): Puthaak!
Dus lieve allemaal, bedankt voor het vertrouwen. Ik zal jullie niet teleurstellen.
En als jullie ooit een plek nodig hebben om je emmertje aan te hangen, staat deze 'Lachende Puthaak' voor jullie klaar!
Veel liefs,
Ria
Lees hier de eerste drie hoofdstukken van Alea opTenPages en koop een aandeel:
http://www.tenpages.com/manuscript/alea
Bekijk hier de boektrailer op YouTube:
http://www.youtube.com/watch?v=rDWnMxasN2c
Success is not the key to happiness. Happiness is the key to success. If you love what you are doing, you will be successful.
-Herman Cain
Ria Schopman is Growing A Book called Alea
Waar zal ik beginnen?
Bij de tweets van mede-TenPagelingen die vol verwachting de website bleven verversen, want: 'Waar blijft ze nou en met een datum van 11-11-11 zou je minstens verwachten dat het er om 11.00 uur opstaat?' Bij de recensies waarin geschreven staat: ‘Je hebt talent, een gave’ en ‘Je zinnen zijn om te zoenen’? Bij de ontroerende reacties van vrienden die ik aan het huilen heb gemaakt? (Sorry!) Bij de hartverwarmende cadeautjes en succeswensen uit verwachte en onverwachte hoek? Bij het vermelden van mijn al 200 keer bekeken boektrailer in een blogbericht van een andere schrijver? Bij het feit dat ik in het lijstje van aanbevolen manuscripten sta in de TenPages nieuwsbrief? Bij de nummer 1 positie van best verkochte manuscripten van de afgelopen week?!
Ik weet niet meer waar ik moet beginnen.
Maar ik weet wel waar ik ga eindigen. In de boekhandel, met een verhaal dat mensen raakt. En als het zo ver is heb ik dat te danken aan jullie: mijn familie, vrienden, fans en aandeelhouders.
 |
| Zoek de verschillen! |
Mijn lieve vriendin Yoff kwam met het volgende kado, omdat het haar zo doet denken aan de glimlach die sinds een week op mijn gezicht gebeiteld zit: Een lachende buddha. En wat maakt de Nederlandse spellingscontrole van dit Engelse woord (in plaats van Boeddha): Puthaak!
Dus lieve allemaal, bedankt voor het vertrouwen. Ik zal jullie niet teleurstellen.
En als jullie ooit een plek nodig hebben om je emmertje aan te hangen, staat deze 'Lachende Puthaak' voor jullie klaar!
Veel liefs,
Ria
Lees hier de eerste drie hoofdstukken van Alea opTenPages en koop een aandeel:
http://www.tenpages.com/manuscript/alea
Bekijk hier de boektrailer op YouTube:
http://www.youtube.com/watch?v=rDWnMxasN2c
Success is not the key to happiness. Happiness is the key to success. If you love what you are doing, you will be successful.
-Herman Cain
Ria Schopman is Growing A Book called Alea
vrijdag 11 november 2011
Welkom Alea (Manuscript en boektrailer zijn online!)
Kleine meisje worden groot, dromen worden werkelijkheid en een paar woorden, die zich stiekem in een reisverslag tussen de regels in genesteld hadden, groeiden uit tot een verhaal. Een verhaal met bestseller ambities, dat geen genoegen neemt met een stoffige la of een achteraf zoldertje.
Alea wil vermaken, wil gevoelens overbrengen, wil ontroeren en mensen verbinden. Zeg daar als schrijver maar eens nee tegen. En nu wil ze de boekhandel in om op iemand's nachtkastje te belanden, of in een strandtas mee naar zee, of gewoon rustig op de leuning van de bank wachten, tot haar lezer weer terug komt.
Alea leeft in mijn ziel en hart, en mijn hart en ziel gaven haar leven.
TenPages.com is een online platform waarop talentvolle schrijvers vanaf de eerste, vers geschreven pagina’s ontdekt en gesteund worden door aandeelhouders. Dit met als doel om hun manuscripten uiteindelijk uitgegeven te zien worden door een gerenommeerde uitgeverij. Hoe werkt het?Op TenPages.com publiceert de auteur de eerste tien pagina’s van zijn manuscript. Wanneer er 2000 aandelen van € 5,- per stuk zijn verkocht, door tenminste 100 aandeelhouders, wordt het boek uitgegeven door een gerenommeerde uitgever.
Wil je de sfeer van het boek proeven? Bekijk dan hier de boektrailer
Ria Schopman is Growing A Book called Alea
zondag 6 november 2011
Ziend twijfelen of blind vertrouwen?
Als beeldend kunstenaar vertrouwt mijn hoofdpersoon Odile blindelings op haar zintuigen. Voor haar is waarnemen niets meer dan, dat wat wij kunnen zien, voor waarheid aannemen. Maar hoe reëel is die waarheid, als we ons door onze beperkte zintuigen laten leiden? Als Odile kort na elkaar haar beide ouders verliest, moet ze om antwoorden te vinden het bereik van haar zintuigen overstijgen. Zij leeft in het licht, maar zal om haar demonen te overwinnen, de duisternis moeten omarmen. Op de donkerste plek van het eiland waar ze naar toe is gevlucht, leert een vijftienjarig meisje haar zien met gesloten ogen en luisteren met haar hart.
Odile is beeldend kunstenaar, maar geen levenskunstenaar. Haar diepgewortelde angst voor de dood belet haar ten volle te genieten van het succes en geluk dat haar ten deel is gevallen. Als Magere Hein steeds vaker en dichter nadert, begrijpt ze dat de enige manier om deze angst te overwinnen is, de confrontatie met haar gevreesde vijand aan te gaan.
Geïnspireerd door een jonge zanger, die haar dilemma perfect verwoord heeft in een liedtekst, treedt zij toe tot een nieuwe fanwereld die haar carrière een enorme vlucht doet nemen. Ze kan echter de toenemende druk door de rouw om haar ouders en haar veeleisende carrière, niet meer aan en besluit haar jachtig bestaan te verruilen voor een periode van bezinning op een rustig eilandje voor de Schotse kust. Zij hoopt dat de stilte haar zal helpen de inzichten, waar ze naar op zoek is, te vinden. Maar het lot beslist anders.
Het mysterie van een vijftienjarig meisje dat door haar moeder van de buitenwereld verborgen wordt gehouden, doet Odile vervallen in haar oude beproefde werkwijze anderen te redden, ten einde haar eigen problemen te ontlopen. Dat niet iedereen blij is met haar bemoeienissen, blijkt uit de steeds serieuzer wordende ongelukjes die haar overkomen en die telkens maar net goed aflopen. Geleidelijk aan verliest ze de controle over haar leven. Illusie en realiteit lopen naadloos in elkaar over terwijl Odile langzaam maar zeker afstevent op een ontknoping die de grenzen tussen leven en dood doet vervagen.
11-11-11: DE link naar mijn boek op TenPages en de Première van de langverwachte boektrailer!
Odile is beeldend kunstenaar, maar geen levenskunstenaar. Haar diepgewortelde angst voor de dood belet haar ten volle te genieten van het succes en geluk dat haar ten deel is gevallen. Als Magere Hein steeds vaker en dichter nadert, begrijpt ze dat de enige manier om deze angst te overwinnen is, de confrontatie met haar gevreesde vijand aan te gaan.
Geïnspireerd door een jonge zanger, die haar dilemma perfect verwoord heeft in een liedtekst, treedt zij toe tot een nieuwe fanwereld die haar carrière een enorme vlucht doet nemen. Ze kan echter de toenemende druk door de rouw om haar ouders en haar veeleisende carrière, niet meer aan en besluit haar jachtig bestaan te verruilen voor een periode van bezinning op een rustig eilandje voor de Schotse kust. Zij hoopt dat de stilte haar zal helpen de inzichten, waar ze naar op zoek is, te vinden. Maar het lot beslist anders.
Het mysterie van een vijftienjarig meisje dat door haar moeder van de buitenwereld verborgen wordt gehouden, doet Odile vervallen in haar oude beproefde werkwijze anderen te redden, ten einde haar eigen problemen te ontlopen. Dat niet iedereen blij is met haar bemoeienissen, blijkt uit de steeds serieuzer wordende ongelukjes die haar overkomen en die telkens maar net goed aflopen. Geleidelijk aan verliest ze de controle over haar leven. Illusie en realiteit lopen naadloos in elkaar over terwijl Odile langzaam maar zeker afstevent op een ontknoping die de grenzen tussen leven en dood doet vervagen.
De weg naar publicatie van een boek is lang en heeft veel zijstraten. Ik heb er voor gekozen om mijn boek uit te geven via TenPages waar talentvolle schrijvers vanaf de eerste, vers geschreven pagina’s ontdekt en gesteund worden door aandeelhouders. Dit met als doel om hun manuscripten uiteindelijk uitgegeven te zien worden door een gerenommeerde uitgeverij.
Hoe werkt het?
Op 11-11-11 publiceer ik de eerste 11 pagina’s van mijn manuscript op TenPages.com. Iedereen die mij wil steunen kan vanaf die dag aandelen kopen van € 5,- per stuk. Natuurlijk kun je meerdere aandelen kopen (graag zelfs) met een maximum van 200 stuks. Ook is het mogelijk om later aandelen bij te kopen. Wanneer er 2000 aandelen van € 5,- per stuk zijn verkocht, door tenminste 100 aandeelhouders, wordt het boek uitgegeven door een gerenommeerde uitgever (en springt deze schrijver twee gaten in de lucht). Natuurlijk ga ik zelf ook in Alea investeren. In blind vertrouwen.
Hoe werkt het?
Op 11-11-11 publiceer ik de eerste 11 pagina’s van mijn manuscript op TenPages.com. Iedereen die mij wil steunen kan vanaf die dag aandelen kopen van € 5,- per stuk. Natuurlijk kun je meerdere aandelen kopen (graag zelfs) met een maximum van 200 stuks. Ook is het mogelijk om later aandelen bij te kopen. Wanneer er 2000 aandelen van € 5,- per stuk zijn verkocht, door tenminste 100 aandeelhouders, wordt het boek uitgegeven door een gerenommeerde uitgever (en springt deze schrijver twee gaten in de lucht). Natuurlijk ga ik zelf ook in Alea investeren. In blind vertrouwen.
11-11-11: DE link naar mijn boek op TenPages en de Première van de langverwachte boektrailer!
Ria Schopman is Growing A Book called Alea
Abonneren op:
Reacties (Atom)