Doorzichtige aliassen en falende pseudoniemen

Vandaag in de Volkskrant: Zo werd Robert Galbraith ontmaskerd als J.K. Rowling

De speurneus die de nieuwbakken detectiveschrijfster haar bevrijdende ervaring een boek te lanceren in de publiciteitsluwte van een debutant ontnam, heet Professor Peter Millican van de Universiteit van Oxford. Zijn wapen: speciale linguïstische software, waarmee hij woordgebruik, interpunctie en zinslengte onderzocht.

Verrassend genoeg viel de Harry Potter schrijfster definitief door de mand met haar onbewust gebruik van gangbare woorden als 'de', 'naar' of 'in'. Het zijn de kleine dingen die het doen, nietwaar?

Wat schuilnamen betreft is er niets nieuws onder de zon. Zo schreef de vorig jaar overleden Hendrik Jan Marsman onder de naam J. Bernlef, liet Eduard Douwes Dekker ons middels zijn Latijnse pseudoniem Multatuli weten dat hij “veel geleden heeft” en benadrukte Jan Hendrik Frederik Grönloh met Nescio zijn “onwetendheid”, al was dat waarschijnlijk een woordspeling verwijzend naar de term “nomen nescio” voor een werk waarvan de auteur onbekend is.

En waar vroegere autrices als Charlotte Brontë een mannennaam kozen om toch vooral op waarde geschat te worden, zien we recentelijk het omgekeerde gebeuren.

De vakantiethrillers van de in 2011 overleden Paul Goeken gingen pas als warme broodje over de toonbank toen hij ze uitbracht onder de naam Suzanne Vermeer. Ook na zijn dood verschijnen er nog nieuwe Vermeers. Wie-o-wie gaat er schuil achter deze vruchtbare pennaam? Misschien moeten de daar de speciale software van Professor Millican eens op los laten?

Een tip voor wie zijn anonimiteit liefheeft: Deel je geheim niet met boekhandel Polare. Die prijst in zijn nieuwsbrief het boek Muren van Glas als volgt aan: Esther Verhoef schreef onder pseudoniem Marique Maas het Nederlandse antwoord op Vijftig tinten grijs. En bedankt! Weg mysterie.

Trouwens wat bezielde Esther om een antwoord te schrijven op het plofboek van 2012? Meeliften op de hype van erotische verhalen om geldelijk gewin is voor een schrijfster van haar formaat immers geen reden? Misschien dacht ze na het lezen: 'Dat kan ik beter!' Tja, daar was niet veel voor nodig. Helaas druppelen de eerste matige recensies al binnen die nu rechtstreeks op haar conto kunnen worden bijgeschreven.

De vraag die rest is natuurlijk wie is de schrijver van Alea? Die altijd goedlachse, gezellige, ik-ben-dan-wel-een-vijftiger-maar-ik-zie-er-veel-jonger-uit, Ria Schopman? Wat dacht u zelf?

Ria Schopman is een boom van een vent, met een bierbuik die over zijn versleten spijkerbroek heen hangt. Een sigarenrokende rauwdouwer van twee meter, met houthakkershemd en een snor waar Chiel Montagne en Ted de Braak jaloers op zouden zijn. Vergeet niet we zijn schrijvers, we dealen in fictie, we verzinnen de hele boel bij elkaar, inclusief onze persoonlijkheid. Wat dacht u dan?

Volkskrant: Zo werd Robert Galbraith ontmaskerd als J.K. Rowling

Ria Schopman is Growing A Book called Alea!

En de uitgever is...

Met alle vertrouwen en heel veel plezier heb ik vandaag mijn handtekening gezet onder de auteursovereenkomst met Uitgeverij de Brouwerij!

Henriette Faas en ik bezegelen de overeenkomst met een handdruk

Tekenen van het TenPages titelcontract met Eva de Visser

Ik hou het kort want dit moet natuurlijk op gepaste wijze gevierd worden, of zoals Jimi Hendrix zei: Excuse me while I kiss the sky!

Ria Schopman is Growing A Book called Alea

Morgen teken ik mijn contract!

Het liefst had ik 'Alea' een maand na het verkopen van alle aandelen in de winkel gezien, maar dan was het een ander boek geworden. Een verhaal moet net als goede wijn rijpen, of om in termen van mijn weblog te blijven: Je kan niet dezelfde dag oogsten wat je zojuist gezaaid hebt. Een boek heeft tijd nodig. Om uit te kristalliseren, om hoofdzaak van bijzaak te scheiden, om jezelf over te verwonderen omdat je was vergeten hoe mooi het hele proces is en om te fantaseren over hoe de lezer het zal ervaren.

En dan heeft een boek een uitgever nodig. En niet zo maar een. Een uitgever met een tomeloze passie voor het vak, die met mij gelooft in de kracht van dit verhaal. Voor minder doe ik het niet. 'Alea' verdient het.

Ik zou het wel van de daken willen schreeuwen: Morgen teken ik mijn contract en mag ik eindelijk bekend maken bij welke uitgeverij mijn boek uitkomt. Zingt u even mee?

Tomorrow, tomorrow, I love you tomorrow, you're always a day away!

Ria Schopman is Growing A Book called Alea

De Kloofdichter

Een afgezegde afspraak tijdens de boekenweek zorgde voor een zeer gewenste opening in mijn agenda. Of ik nog welkom was, had ik de winkelbediende aarzelend gevraagd, gezien de enorme belangstelling. ‘Jazeker,’ had zij stellig geantwoord, ‘we zijn speciaal wat vroeger begonnen omdat we vijfhonderd mensen verwachten.’

Vijfhonderd! Ze zei het met zoveel trots dat ik de gedachte dat het wellicht ontmoedigend bedoeld was gelijk liet varen. Behendig kronkelde ik mij een weg via de gangen gevormd door metalen paaltjes verbonden door knalroze band met de naam van boekhandel Paagman er op. Alleen het bordje ‘Vanaf hier bedraagt de wachttijd 2 uur’ ontbrak in deze pretparksetting.

De stemming onder de fans, aanbidders, leesfanaten, handtekeningenjagers en groupies zat er overigens goed in. En wanneer een verlamde signeerhand de auteur dwong te pauzeren, trakteerde Kees van Kooten ons op een verhaaltje uit de verzamelde Treitertrends en deed zijn gulzig publiek schateren.

De enige twee in mijn boekenkast ontbrekende delen van zijn gehele oeuvre hield ik tegen mijn borst geklemd. ‘Episodes’ en ‘Annie’. Op de omslagfoto van laatstgenoemde is zoon Kees tête-à-tête met zijn moeder Annie geportretteerd. Ik droomde weg naar een plek waar een andere moeder en haar zoon door de hand van deze schrijver een aantal gelukzalige momenten beleefden.

De middagzon scheen volop door het slaapkamerraam naar binnen. Zijn uitgestrekte jongenslichaam was neergestreken op het ouderlijk bed en zijn hoofd op zijn vaders kussen. Ik zat in kleermakerszit tegenover hem met in mijn schoot de verhalenbundel ‘Veertig’.
‘Mam, deze is leuk. Is daar een luisterboek van?’ had hij geroepen toen hij het boek op zijn literatuurlijst had zien staan.
‘Nu wel,’ had ik gretig geroepen, ‘voorgelezen door je eigen moeder!’

Toen ik tijdens het lezen mijn mondhoeken voelde omkrullen zag ik tegelijkertijd op zijn gezicht een glimlach verschijnen. Zijn gebulder vermengde zich telkens met mijn schaterlach. We schelen 30 jaar maar wij lachten op dezelfde momenten. Niks generatiekloof, wij waren een. Wij lachten dezelfde lach. Met dank aan Kees van Kooten, de kloofdichter.

Toen wist ik het. Gelukkig kan je nooit worden, gelukkig kan je alleen maar zijn. Geluk zit ‘m in wat je hebt en niet in wat je begeert.

Is Kees van Kooten mijn voorbeeld? Nee, deze man is zo uniek, die is onnavolgbaar. Wil ik schrijven zoals hij? Ook niet. Ik wil schrijven zoals mij. Iets beters dan jezelf kun je niet worden.

Er zijn meer volwassenen bang in het licht dan kinderen in het donker.

-Kees van Kooten

Ria Schopman is Growing A Book called Alea

Help, ik heb FOMO!

Hé, er zit een knop op je TV
Die helpt je zo uit de puree
Druk hem in en ga maar mee
De bloemen buiten zetten

Met deze woorden riep de tachtiger jaren band Doe Maar de aan de beeldbuis verslaafde jeugd op, het bankhangen te verruilen voor een avondje stappen met vrienden. Dat is gedeeltelijk gelukt.

We hoeven niet meer op de bank te hangen om alles te volgen. We kunnen middels mobiel, laptop en tablet ook elders digitaal in de informatiebrij roeren. We tweeten, sms’en en whapsappen wat af tot we er een RSI-duim van krijgen. Wie had ooit kunnen voorspellen dat onze opponeerbare vriend de hoofdrol zou spelen in onze communicatie?

Toegegeven, de duim zat altijd al vol met verhalen, die je er dan wel eerst uit moest zuigen natuurlijk, maar toch.

De vraag blijft, waarom ons brein continu in de check-modus is, want er komt zelden iets bovendrijven wat we niet hadden willen missen. We zijn feitenjagers geworden die onophoudelijk tijdlijnen afstruinen op zoek naar prikkelende tweets of status updates om te becommentariëren.

Dat werkt blijkbaar verslavend en die verslaving heeft een naam: FOMO! Voluit ‘Fear Of Missing Out’ oftewel ‘bang om iets te missen’.

Waarom zijn we zo bang? Om erbij te horen willen we kunnen meepraten over actuele onderwerpen, die we distilleren uit modderstromen van nonsens. Dat leidt tot mensen die maar half lijken te luisteren omdat ze bezig zijn anderen dingen half te lezen, want multitasken is voor 98% van de mensen een utopie, is aangetoond.

En zo ontstaat een paradox. We zijn zo geconditioneerd door onze social media verslaving dat tijdens ontmoetingen waarbij we de kans hebben om echt contact te maken, onze aandacht telkens weer afdwaalt naar de platformen die we in de eerste plaats bezochten vanuit een natuurlijke behoefte om ons te verbinden met iemand zoals de persoon die nu tegenover ons zit.

Laat uw beltoon dus maar rinkelen, uw toestel lekker vibreren, er zit een knop op uw mobiel…

Klamme handjes na het lezen van dit bericht? Doe de FOMO-test
Lees hier wat ik in 2011 schreef over dit onderwerp: SM: Je moet er van houden...


Ria Schopman is Growing A Book called Alea!

Leven in De Brouwerij

Als je schrijver wilt worden kan je maar beter weten waar je aan begint. Zo nam deze schrijver al eens letterlijk en figuurlijk een kijkje in de keuken van de Arbeiderspers (tijdens de workshop debuteren als schrijver) en ging uw razende reporter vorige week naar de lezing ‘Van Manuscript tot Boek’ door Henriette Faas van Uitgeverij de Brouwerij.

De zaal van het Witte Kerkje in Maassluis was goed gevuld met een publiek dat zichzelf wellicht al zag flaneren op het Boekenbal of flirten met Matthijs aan tafel bij De Wereld Draait Door. Op een zonovergoten oever van een kabbelend beekje, geflankeerd door hun muze, zouden zij hun meesterwerk neerpennen. Hun Magnum Opus: de poort tot rijkdom en eeuwige roem. Voor wie met dit romantische beeld naar de lezing was gekomen, wachtte een grote desillusie.

Schrijven is hard werken. Voor een hongerloontje. Een goed boek wordt niet automatisch een bestseller en omgekeerd is een bestseller lang niet altijd een goed boek. Je moet je kwetsbaar durven opstellen en tegen kritiek kunnen. Verwachtingen over oplage en verkoopcijfers kunnen bijstellen. Geduld hebben, want iets goeds neerzetten kost tijd. Het lot van je papieren eersteling in handen van je redacteur en de uitgever durven leggen.

Een schamele troost; ook de hele groten dezer aarde waren ooit debutant en hebben dezelfde weg afgelegd. Ook zij moesten eindeloos leuren met hun vertelsels en na acceptatie onder de bezielende leiding van een redacteur doorkrassen, wegstrepen, uitwissen. Ga direct terug naar af, u ontvangt geen 200 gulden.

'Ontluisterend,' zei een van de vraagstellers aan het einde van de lezing. Maar er was ook goed nieuws. Er is leven in De Brouwerij en heel veel passie voor mooie verhalen. Als je door de strenge selectie van proeflezers bent gekomen, staat er bij deze uitgeverij een team van inspirerende mensen voor je klaar, die maar een doel hebben: een zo goed mogelijk boek op de markt brengen.

Het was een boeiende en realistische presentatie van een trotse uitgever die niet uitgepraat raakte over haar auteurs en hun prachtige werken. Het heeft mij alleen maar gesterkt in mijn overtuiging dat dit is wat ik wil. En niets houdt me tegen.

I'm a shooting star leaping through the sky
Like a tiger defying the laws of gravity
I'm a racing car passing by like Lady Godiva
I'm gonna go go go
There's no stopping me
-Queen

Uitgeverij De Brouwerij

Ria Schopman is Growing A Book called Alea!.

Het nadeel van de twijfel

Ja, het voordeel kennen we allemaal. Badr Hari kreeg het van de rechter, Kabinet Rutten II kreeg het van de kiezers. Maar het nadeel van de twijfel, kent u dat? Ik wel, en ik ben er niet dol op.

Er loopt slechts een dunne scheidslijn tussen zelfvertrouwen en arrogantie. Talent mag je best hebben, maar er over opscheppen past niet in onze maaiveldcultuur. ‘Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg,’ was een gevleugelde uitspraak van mijn moeder.

Voor een debuterend schrijver is zelfpromotie dus een kwestie van doseren. En daarmee begint de ellende. Want alleen wanneer je onvoorwaardelijk gelooft in je eigen talent kun je anderen ervan overtuigen. Zie daar de impasse die zeeën van ruimte biedt aan (het nadeel van de) twijfel.

Uit angst voor afwijzing gaat je verhaal niet direct naar een uitgever maar eerst naar een professioneel manuscriptbeoordelaar. Daarna zetten proeflezers genadeloos hun tanden in jouw debuut. Het kan nog griezeliger: met het publiceren van de eerste hoofdstukken geef je jezelf namelijk bloter dan een naaktslak.

Als je ook die beproeving  hebt doorstaan, springt er een duveltje uit een doosje die met dikke strepen jouw teveel aan metaforen en mooischrijverij te lijf gaat. ‘De pen is machtiger dan het zwaard,’ zeggen ze en dat geldt zeker voor het rode exemplaar van je redacteur. 'Au!'

Gelukkig heeft Johan Cruijff ons geleerd dat elk nadeel ook zijn voordeel heb. Want tijdens het herschrijven voel je de passie opvlammen die je doet beseffen waarom je schrijft: Je hebt iets te vertellen, een ontembaar verlangen iets te delen. Je schrijft omdat je niet anders kan, omdat je niets anders kan. Je bent een schrijver.

In ons leven tallozen;
Ik weet niet, als ik denk
Of voel, wie denkt of voelt.
Ik ben de plaats slechts waar
Gevoeld wordt of gedacht.
Ik heb meer dan één ziel,
Meer ikken dan ikzelf.
En niettemin besta ik,
Voor allen onverschillig.
Ik maak hen stil: ik spreek.
De kruisgewijze impulsen
Van wat ik voel of niet voel,
Twisten in wie ik ben.
Ik ken ze niet. Zij zwijgen
Tot wie ik mij ken: ik schrijf.

Ricardo Reis [Fernando Pessoa]: Oden. Vertaald uit het Portugees door August Willemsen.
De Arbeiderspers ISBN 90 295 3646 2.

Ria Schopman is Growing A  Darn Good Book... or Not?

De schele schrijver schaatst scheef

Normaal ben ik niet zo'n fan van goochelaars. Ik weet dat ik in de maling genomen word en hebt er dus flink de P in dat ik tegen het einde van de show nog steeds niet weet hoe.

Logisch dat ik een aantal jaren geleden aan de buis gekluisterd zat toen de gemaskerde magiër  Valentino al zijn trucs uit de doeken deed in een spraakmakende tv-show. Toch zijn het niet de onthullingen die me het meest zijn bijgebleven, maar het feit dat een goede vriend de show steevast "Illusionisten Ontgoocheld" noemde.

Gelet op de heftige reacties van Valentino's collega-entertainers was dat ook een veel betere titel geweest dan "Goochelaars Ontmaskerd" zoals het programma eigenlijk heette.

Versprakingen. We kunnen er altijd hartelijk om lachen als ons brein de letterbrij weer eens niet kan ontcijferen en er een vrolijk ratjetoe van maakt. Toch weet de ander bijna altijd feilloos wat we bedoelen. En om een woord te lezen hebben we niet eens alle letters nodig, als de eerste en de laatste maar goed staan.

Je oegn zein seteds het gheele wrood en neit ekle ltteer aarpt. We hkernenen de weodron al senl en heeoven zo neit ltteer voor letetr te lzeen. Doadraor kun je dzee tkest met alle leettrs door ekalar nog seteds mkakijlek lzeen.

En dat is mijn geluk. Want de meeste van mijn getypte teksten zien er zonder spellingscontrole helaas net zo uit als bovenstaand voorbeeld. Zelfs als alle spel-, type- en grammaticale onvolkomenheden gecorrigeerd zijn, blijft er wel eens onbedoeld een taalfoutje achter.

Als schrijver ben je na honderd lezingen van hetzelfde epistel waarvan je de inhoud kan dromen, namelijk leesblind geworden. Lang leve de proeflezers en de redacteuren!

"De schele schrijver schrijft scheef, maar de schaats van de schele schrijver schaatst schever dan de schele schrijver schrijven kan."

 Bent u ook zo gek op winter, schaatsen en tongbrekers?

To me the greatest pleasure of writing is not what it's about, but the inner music that words make.
-Truman Capote


Ria Schopman is Growing A Book called ALEA

Zoekplaatje

Schrijver vermist! Vrees niet, er is nog geen aangifte gedaan en een Amber alert gaat er gelukkig ook niet komen. Bij deze halte van de lange reis van manuscript naar gepubliceerd boek is simpelweg even niets te melden. Maar geloof me, de raderen draaien op volle toeren.

Zo bonst Alea bij monde van de uitgeefmanager van TenPages momenteel op menig uitgeversdeur op jacht naar een titelcontract. Ondertussen breek ik mijn brein over de ultieme boekpresentatie en de perfecte verkooptruc.

Aan mijn marketingbrein ontspruit de een na de andere publiciteitsstunt, die bij gebrek aan definitieve publicatiedatum voorlopig onuitvoerbaar in de PR wachtkamer wordt geparkeerd. Wat ik zoal bedacht hebt? Tja, daar kan ik ook al niets over zeggen want dan is de verrassing er af.

Ik ben mijn eigen ergste nachtmerrie geworden: een schrijver die niets te vertellen heeft, een zoekplaatje. Nou ja, tijdelijk dan. Dus lieve aandeelhouders, fans, vrienden, boeren, burgers en buitenlui: nog even geduld.

En als u nu denkt dat ik hier duimen zit te draaien, lusteloos voor me uit zit te turen, of erger nog, in mijn neus zit te peuteren, dan heeft u het mis. Het bloed kruipt immers altijd waar het niet gaan kan, namelijk op de bladzijden van mijn tweede boek: een ijzingwekkende thriller met de werktitel “Verkocht”. Want mijn droomwens is niet veranderd: “I wanna be a paperbackback writer.” Hadden de Beatles daar niet een liedje over?
Dear Sir or Madam, will you read my book?
It took me years to write,
will you take a look?

Ria Schopman is Growing A Book called ALEA!

Misdaad loont

Misdaad loont, kijk maar naar Willem Holleeder. Een vrij man die nu weer zonder zwart balkje voor de ogen geportretteerd mag worden. Voor een man met de bijnaam ‘De Neus’ hadden ze dat balkje trouwens beter op een andere plek kunnen zetten, maar dit terzijde. Willem is sinds kort een BCN-er, een Bekende Criminele Nederlander, met een eigen column in de Nieuwe Revue en een televisie-interview in de  College Tour reeks. Het zou me niet verbazen als hij binnenkort plaatsneemt in het panel van Ranking the Stars of bij Ik Hou van Holland het woord ‘vrijheidsberoving’ mag spellen. Nee, laat Willem maar schuiven.

Weet u waar misdaad ook loont? In het schrijven van boeken. De bestsellerlijst worden steevast aangevoerd door thrillers, meeslepende boeken die ons de zelfkant van het leven laten zien. Maar waarom zijn mensen toch zo gek op spanning? Knappe bollen hebben onderzocht dat om werkelijk plezier te hebben je niet de hele tijd in een positieve stemming moet zijn. Met andere woorden, de kans dat het misschien slecht afloopt maakt dat we nog meer van het verhaal genieten. De positieve en negatieve emoties waartussen we heen en weer geslingerd worden in een spannend boek zorgen voor de ultieme leesbeleving. En als het ons te eng wordt, slaan we het boek dicht en doen het licht uit.

U snapt het al: ik ga een thriller schrijven waarvan de pagina’s scharlakenrood kleuren van de bloederige passages. Onder de bezielende leiding van ‘de donkere engel van de Nederlandse thriller’, Judith Visser, verken ik nu de duistere krochten van mijn brein op zoek naar de motieven van de dader, de angsten van het slachtoffer en het plezier van de lezer. Ik verdiep me in de anatomie van het menselijke lichaam. Niet hoe maak je het heel, maar hoe maak je het stuk? Als ik hier steek, komt er wat, waar uit?

Ik ben er nog niet uit of de hoofdrol naar de dader of naar het slachtoffer gaat. Soms is het een dunne scheidslijn, want wat maakt dat iemand breekt? Mits voldoende getergd kan zelfs de meest vreedzame mens naar geweld grijpen. Wat we kunnen leren van een psychopaat ga ik horen op 12 november a.s. tijdens de lezing ‘Lessen van de Psychopaat’ door Kevin Dutton (schrijver, onderzoeker, docent psychologie), Gerard Sprong (advocaat), en Antoine de Kom (schrijver, dichter, psychiater). En de rest ga ik leren van Judith Visser, op cursus en uit haar boeken. Hebt u Zeemansbruid (< klik daar) al besteld?

De bron van elke misdaad is een bepaald gebrek aan inzicht, een foute redenering of een plotseling opkomende begeerte. 

- Thomas Hobbes, Brits filosoof

Ria Schopman is Growing A Bloody Book

Hoekse Schrijvers in de Dop

Toen ik door de Stichting Hoeks Doen werd gevraagd een workshop te geven op drie basisscholen om kinderen enthousiast te maken over schrijven, heb ik geen moment getwijfeld. Wat een eer! Ik heb zelf zo veel plezier in het schrijven dat ik het jammer vind dat ik er niet veel eerder aan begonnen ben. Deze kans om de "Young Ones" te inspireren heb ik daarom ook met beide handen aangegrepen.

Op maandag 17 september was het zo ver. De Driemaster was als eerste aan de beurt. Gewapend met een USB-stick met Powerpoint presentatie, het originele manuscript en de pop-up boeken die ik voor mijn boektrailer heb gebruikt, begon ik mijn praatje. Al gauw werd duidelijk dat er een hoop talent rondloopt in Hoek van Holland en dat het de kinderen niet aan ideeën voor spannende verhalen ontbreekt. De tweede groep op de Driemaster schoof met rode wangen en nahijgend van de gymles aan. Door de leuke gesprekken ging de tijd zo snel dat we er niet eens aan toegekomen zijn het speciaal meegebrachte Boekenbalspelletje te spelen.

Op de Van Rijckevorsel school deelden de groepen 7 en 8 niet alleen een klaslokaal maar ook hun enthousiasme. Ik legde uit hoe een boek tot stand komt en hoe ik het voor elkaar heb gekregen dat mijn boek straks in de boekhandel ligt. Daarna vertelde ik waar het boek over gaat. Sommige kinderen vonden het zo jammer dat Alea een boek voor volwassenen is, dat ze me vroegen of ik niet een kinderboek kan schrijven.
‘En waar moet dat boek dan over gaan?’ vroeg ik de kinderen.
‘Over precies hetzelfde, maar dan met makkelijke woorden en dan noemt u het gewoon Kleine Alea of Aleaatje.’
Bij het afscheid krijg ik twee prachtige boekjes mee, met tekeningen en verhalen die speciaal geschreven zijn om mij te bedanken. Een mooiere cadeau kan je een schrijver natuurlijk niet geven.

De laatste school was de Jozefschool. Ze mochten raden hoeveel woorden er in een boek gaan, beantwoordden feilloos alle vragen over fictie en non-fictie en wisten echt alles over Anne Frank. Natuurlijk kregen ze van mij schrijftips die kunnen helpen om hun verhaal nog beter te maken en nog meer plezier in het schrijven te krijgen. Na het bekijken van de boektrailer op YouTube onthulde ik het geheim van mijn pop-up boeken en vertelde ik ze hoe ze er heel makkelijk zelf eentje kunnen maken.

Al met al een heerlijke ervaring die bedoeld was om de kinderen van deze basisscholen enthousiast te maken voor het schrijven maar die zeker net zo inspirerend was voor mij als schrijver.
Op weg naar huis las ik in de bus alvast wat verhalen uit de boekjes die ik heb gekregen en geloof me, van sommige van deze kinderen gaan we zeker nog horen! Deze Hoekse talenten presenteren binnenkort vast hun eigen boek en wie staat er dan vooraan bij de signeersessie om een handtekening te vragen? Ik natuurlijk!


We are the young ones, we don't decide
The future's endless, so is tonight
Di-rect

Stichting Hoeks Doen op Facebook: https://www.facebook.com/hoeksdoen



Ria Schopman is Growing A Book called Alea

Poesie au of Poesie mauw

Vriendin: Wat heb je al die tijd uitgespookt?
Ik: Hoe bedoel je?
Vriendin: Je leek wel van de aardbodem verwenen, blanco Facebook, nul blogberichten.
Ik: Nou als je het persé wilt weten, ik was met Schrödingers kat bezig.
Vriendin: Maar jij was toch allergisch voor katten?
Ik: Alleen als ze bestaan, ja. Schrödingers kat is een gedachte-experiment over superpositie.
Vriendin: Ik weet nu al dat ik hier spijt van krijg, maar wat is superpositie?
Ik: Kwantummechanica zegt dat een subatomair deeltje zich op verschillende plaatsen tegelijk kan bevinden. Sommigen beweren dat het bestaan van een deeltje zelfs niet echt zeker is totdat het geobserveerd wordt. Schrödinger kwam met een proef om te bewijzen dat het onzin was, maar bereikte helaas het tegendeel.
Vriendin (ziet bui al hangen): En jij gaat me nu uitleggen hoe.
Ik: Je zet een kat in een stalen kist met een radioactieve element, een geigerteller, een relais, een flesje met (giftig) blauwzuur en een hamer. Als een atoom van de radioactieve stof vervalt, registreert de geigerteller dit en via een relais valt het hamertje op het flesje blauwzuur. Resultaat: Kat legt loodje.

Tenzij het waar is dat een deeltje niet noodzakelijkerwijs bestaat tot het geobserveerd wordt, dan is het niet zeker of de hamer ooit zal vallen. Volgens de kwantummechanica is de kat dus, zolang we de kist niet openen, zowel dood als levend!
Vriendin: "Poesie au" of "Poesie mauw".
Ik: Precies!
Vriendin: En wat heeft dit met jouw radiostilte te maken?
Ik: Ik probeerde tegelijkertijd mijn huis op te knappen en te bloggen, mijn boek af te maken en een nieuwe baan te zoeken. Helaas kan ik niet op twee plaatsen tegelijk zijn.
Vriendin: Superpositie is dus een fabeltje…
Ik: ...en tegelijkertijd waar, want als 150 mensen zo’n groot vertrouwen in je schrijftalent hebben dat ze investeren in de publicatie van je debuutroman, dan verkeer je als auteur wel in een SUPERPOSITIE natuurlijk. Wat hoor ik toch voor raar geluid op de lijn?
Vriendin: Door een insufficiënte monetaire input zal de GSM-verbinding tussen de zendmast en het Base Transceiver Station geannuleerd worden.
Ik: Huh?
Vriendin: Mijn beltegoed is op. Dus doe me een lol, wil je? Als ik de volgende keer vraag wat je gedaan heb, zeg dan gewoon dat je het druk hebt gehad. Piep, piep, piep, piep…

-Get busy living, or get busy dying
Stephen King

Ria Schopman is Growing A Book called Alea

Vrijmarkt

Wat hebben de vrijmarkt op Koninginnedag en het herschrijven van een manuscript gemeen? Beiden vereisen dat de eigenaar flink moet opruimen. Respectievelijk de kelderruimte en de bovenkamer. Bij eerstgenoemde ruimte zijn een paar verhuisdozen, een telefoontje naar de grofvuilophaaldienst en gezellig kleedje om je meuk op uit stallen vaak genoeg, maar de bovenkamer vereist een andere aanpak.

Ons brein is namelijk met 100 miljard zenuwcellen per vierkante hersenpan nog overbevolkter dan de Indiase hoofdstad Mumbai met zijn 29.650 inwoners per vierkante kilometer. Die megahoeveelheid overijverige neuronen vuren volgens het Stanford Research Institute per dag tussen de 90 en 150 duizend impulsen af die als gedachten ons bewustzijn proberen te penetreren.
Gelukkig hebben we nog enigszins controle over welke we toelaten en welke we onderdrukken want als we aan iedere gedachte gehoor zouden moeten geven zouden we in een week versleten zijn. Of knettergek.

120 duizend denkbewegingen vormen dus mijn dagelijkse gedachtegang. Opzij, opzij, opzij, maak plaats, maak plaats, maak plaats, we hebben ongelofelijke haast!
Ze wedijveren wie er voorop mag lopen, wringen zich door de toegangspoort en eenmaal gearriveerd leggen ze op het beste plekje hun kleedje neer, zichzelf etalerend op de vrijmarkt van mijn bewustzijn. Kies mij!

Weet u wat een geweldige manier is om je gedachten te ordenen? Schrijven. Als schrijver trek ik dagelijks ten strijde tegen dat legertje hersenkronkels, want als je wacht tot ze vanzelf de aftocht blazen, kan je wachten tot je een ons weegt. Ruimte heb je nodig en ruimte moet je maken, door op te ruimen. Gedachten die boven komen drijven met een schepnetje vangen en in inkt vastleggen op papier, zodat ze niet meer kunnen ontsnappen om je bovenkamer opnieuw op stelten te zetten. En zo is het cirkeltje rond. Schrijven is opruimen, en opruimen doe je door te schrijven. Logisch toch?

‘How do I know what I think, until I see what I write?’

Leestip: http://www.boekschrijven.nl/zen-van-boeken-schrijven/

Ria Schopman is Growing A Book called Alea!

Wie het laatst slacht, slacht het best

Kill your darlings. Kent u die term? Het is schrijversjargon voor het schrappen van je allerdierbaarste zinnen, omdat die de inhoud zouden verzwakken. Zinnen waar je als een moederkloek op heb zitten broeden, die je schrijvershart met trots doen opzwellen als je ze terugleest. Bellettrie waarmee je dacht tot de literaire elite toegelaten te worden, je opstap naar de eeuwige roem.

Niet minder dan verliefd was ik. Op mijn eigen tekst. Starend naar die mysterieuze donkerblauwe rivier van inkt die door het maagdelijk wit papieren landschap kronkelde, voelde ik mij eindelijk de titel van schrijver waardig. Maar liefde maakt blind. Mijn mooischrijverij ging ten koste van spanningsboog en thematiek en heeft mijn manuscript tot de pijnbank veroordeeld. Voor de zoveelste keer gaat het mes in de tekst. 

Is het boek dan nooit klaar? Volgens mij sta ik straks, als het in de winkel ligt nog met een potloodje bij de kassa enkele woordjes te verbeteren, of erger nog: bij de lezer thuis.
Ding dong. ‘Goedenavond, u hebt een boek van mij gekocht, maar in hoofdstuk vier kunnen sommige passages toch vloeiender en die epiloog moet echt puntiger, dus mag ik even binnenkomen?’


Om dergelijke taferelen te voorkomen hanteer ik als wapen de Elsschotproef, genoemd naar de Vlaamse schrijver Willem Elsschot die ter verhoging van de leesbaarheid het volgende aanbeval:


Vermijd passieve taal en het nietszeggende 'men'. Gebruik niet teveel hulpwerkwoorden zoals zouden, kunnen, of hebben. Schrap formele en ambtelijke taal en concretiseer weinig zeggende woorden. Vermijd dubbele ontkenningen en vervang het negatieve aandoende 'maar' door 'en', 'ook' of 'bovendien'. Ga niet langs 'af', u krijgt geen 200 gulden!

Kill your darlings dus. Nou ik kan u zeggen, Schopman slacht. Weg wollige metaforen, weg gekunstelde constructies. Welkom heldere dialogen, welkom kernachtige zinnen. Want wie het laatst slacht, slacht het best.

                                    Oh, the pen is truely mightier than the sword!

Ria Schopman is Growing A Book called Alea

zaterdag 24 maart 2012

Vriendschap en andere Boekenweek ongemakken

Het thema voor de Boekenweek is dit jaar ‘Vriendschap en andere ongemakken’. Maar wat is een vriend? Sinds de intrede van de social media is het woord helaas nogal gedevalueerd. Moest je vroeger eerst jarenlang krediet opbouwen door klaar te staan in noodgevallen en liep je menig kletsnatte uithuilschouder op van gedeeld liefdesverdriet, hoef je nu alleen maar te klikken op ‘volgen’ of ‘vriendschapsverzoek bevestigen’. Et voilà! Je hebt er een vriend bij.

Maar niet te vroeg gejuicht, want in vrienden heb je zeker gradaties. Zo zijn er de kennissen, schoolvrienden, goede buurvrienden, penvrienden, rasvrienden, beste vrienden en hartsvrienden. En dan heb je nog de Vrienden van Amstel live. Biervrienden in levende lijve dus.


Helaas zijn er ook verkeerde vrienden. Wie herinnert zich niet de laatste woorden van Julius Cesar voordat hij in de senaat vermoord werd: Et tu, Brute? (Zelfs jij Brutus?) Ja, met vrienden zoals Brutus heb je geen vijanden nodig. En wat dacht u van Judas? Vrienden die je verraden met een kus? Vriendelijk bedankt.

En nu vraagt Nico Dijkshoorn mij in het kader van het thema van de Boekenweek een vriendschapstest te maken. Of ik eerlijk wil antwoorden en niet wil zeuren als de uitslag heel erg tegenvalt (‘Kijk wie het zegt.’).

Dapper als ik ben multiple choice ik mij door vragen als ‘Je treft je beste vriend(in) in bed met je partner’ en ‘Je krijgt van je beste vriend(in) een lot uit de loterij en er valt 250 duizend euro op, wat doe je dan?'
Tja, wat doe je dan? Als dezelfde vriend die met mijn partner tussen de klamme lappen lag, mij als goedmakertje dat lot heeft gegeven, zou ik denken: ‘Goh, had ik mijn partner maar eerder uitgeleend!’

Wil jij de test ook maken? Moet je wel eerst even vrienden worden van de Boekenweek op Facebook. Kijk zo doe je dat.

Vriendschap is liefde op het eerste woord.
- Harry Mulish

Ria Schopman is Growing A Book called Alea!

zondag 4 maart 2012

Dankzij de deadline

Hij pakt je bij je lurven en zit je achter je vodden aan. Hij is nooit ruim genoeg en zo flexibel als een blok beton. Hij is ongeveer net zo populair als een meedogenloze dictator of een ongeneeslijke ziekte: de deadline. En als klap op de vuurpijl zit het woord ‘dood’ er ook nog in, wat ook al geen vrolijke associaties oproept.

Toch is hij nodig. Want als iets de verbale diarree van een schrijver kan stoppen, is het een tijdslimiet. Als iets een Vertelsmurf het zwijgen kan opleggen, is het een uiterste datum waarop het verhaal uit moet zijn. Als iets een spraakwaterval kan droogleggen, is het wel een deadline. Je kan namelijk blijven aanvullen, opvullen, invullen, doorlullen, maar het houdt een keer op.

Persoonlijk ben ik de deadline steeds meer gaan waarderen. In mij huizen namelijk, zij aan zij, de chronische uitsteller en de hopeloze perfectionist. Samen hebben zij het goed voor elkaar. De perfectionist legt de lat zo hoog dat ik er zelfs met een polsstok nog niet overheen kan springen en tja, als het toch geen haalbare kaart is: ‘Waarom zou je er dan nog aan beginnen?’ vult de chronische uitsteller maar al te graag aan.

Zo heeft dit olijke tweetal al heel wat goede ideeën in de kiem gesmoord. Tot voor kort konden ze ongestoord hun gang gaan. Maar als een duveltje uit een doosje was hij daar opeens: de deadline.

De bewegingsloze lijn, die de onwrikbaarheid van de tijdslimiet verbeeldt. Ik mag hem wel. Zonder, opgelegde, dan wel zelf ingestelde deadlines, zou het bij mij anders nooit af komen. Dus voortaan betekent deadline voor mij: het is af omdat het niet uitgesteld is, het is goed genoeg omdat het niet perfect is.

Mijn manuscript Alea ligt nu bij de uitgeefmanager van TenPages dankzij de deadline, of moet ik zeggen: Dank zij de deadline!

　

Ring the bells that still can ring
Forget your perfect offering.
There is a crack in everything,
That's how the light gets in.
-Leonard Cohen

Ria Schopman is Growing A Book called Alea.

zondag 19 februari 2012

Heart of Gold

Een paar dagen geleden, op Valentijnsdag, vlogen de hartjes me weer om de oren. Als ik eerlijk ben lijkt zo’n hartje voor geen meter op de 3 ons wegende klomp spierweefsel aan wie hij zijn naam dankt. Toch bedienen aanbidders en geliefden zich al eeuwenlang van dit symbool der liefde.

Maar zetelen emoties zoals liefde wel in ons hart? De Egyptenaren dachten van wel. Zij waren ervan overtuigd dat het hart de zetel van de ziel en intelligentie was en lieten het orgaan bij de mummificatie in het lichaam zitten. Voor de hersenen hadden ze geen goed woord over. Na het met een haak via de neusholte verwijderd te hebben, belandde de klomp grijze cellen rechtstreeks op de vuilnisbelt. Laat Dick Swaab, (auteur van het boek ‘Wij zijn ons brein’) het maar niet horen!

Wij weten nu dat het hart, hoe onmisbaar ook, niet meer dan een pomp is die het bloed met 60 tot 100 slagen per minuut door onze aderen jaagt. Desondanks blijven we hardnekkig spreken over iemand die 'het hart op de tong draagt', van een 'hart dat je in de schoenen kan zinken' en van die zeldzame mensen die een 'hart van goud' hebben.

Word je met zo’n hart geboren? Een gouden hart heeft niet alleen het vermogen onvoorwaardelijk van anderen te houden, maar is ook in staat tot de grootste liefde van allemaal: eigenliefde. Whitney Houston zong erover in The Greatest Love of All maar ik betwijfel of ze die levensles in haar eigen leven ooit in praktijk heeft gebracht. Op mij kwam ze over als iemand die telkens opnieuw de bevestiging en liefde van familie en fans nodig had, om het gemis aan eigenliefde te compenseren.

De sleutel tot dit gouden hart bevindt zich in die 13 ons wegende grijze klomp cellen die op ieder moment net zoveel synaptische verbindingen tot stand brengt als er sterren aan de hemel staan. Ons creatieve en methodisch brein, onze supercomputer die inventariseeert, catalogiseert en analyseert.

Dat brein kan ons vertellen dat verliefd worden niets anders is dan jezelf herkennen in een ander. Dus als je van een ander wilt houden, begin dan bij jezelf. Verwelkom al je goede en slechte eigenschappen, zij maken je tot wie je bent. Iemand met een hart van goud. Iemand zoals Alea.

One sees clearly only with the heart. Anything essential is invisible to the eyes.
-Antoine de Saint-Exupery (The Little Prince)


Ria Schopman is Growing A Book called Alea

maandag 30 januari 2012

Droom je leven, leef je droom

In het holst van de nacht spinnen de hersenen je lievelingsgedachten tot een web, dat als hartenwens geboren wordt als je ontwaakt: de droom is een feit.
En dan ben je reddeloos verloren. Hoe hard je het ook probeert, nu de droom de overgang van onderbewustzijn naar bewustzijn heeft gemaakt, is er geen ontkomen meer aan. In plaats van dat je de droom najaagt, jaagt de droom jou na, dag en nacht, ongeduldig wachtend op vervulling.

Jarenlang kwamen ze voorbij op plaatjes, in documentaires, ansichtkaarten, kalenders en in verhalen, waarop mijn hart telkens weer een sprongetje maakte om me aan de droom te herinneren: zwemmen met wilde dolfijnen. Maar pas toen mijn vader in september 2007 stierf en met hem een aantal van zijn onvervulde dromen begraven werden, realiseerde ik mij dat ik het niet zo ver mocht laten komen.

Oudejaarsdag 2007 voer ik in een boot langs de kust van Hawaii en spande mijn moeder over de zee, de prachtigste regenboog ooit, om mij te troosten. Het voelde alsof haar grenzeloze liefde in kleuren op mij neerdaalde.
‘Je zal zien dat mijn vader me zo een walvis stuurt,’ grapte ik tegen een reisgenoot. Minuten later rees uit de turquoise wateren van de Pacific Ocean, een bultrugwalvis met baby die samen een fantastisch schouwspel opvoerden. Mamma leerde de kleine uit het water te springen en de mislukte acrobatische toeren van de miniwalvis waren ronduit aandoenlijk.

Later die dag kwamen we een grote school spinner dolfijnen tegen, die bewust draalden en midden in die oneindig grote oceaan er voor hadden gekozen contact te maken met het vreemdste zoogdier aller tijden: De mens.
Onmiddellijk werd ik aangetrokken door een moeder en baby dolfijn en gewapend met snorkel, duikbril en flippers deed ik verwoede pogingen zo dicht mogelijk bij hen te komen, wat gezien de snelheid waarmee ze zich kunnen verplaatsen, niet echt lukte. Ik was zo gefocust op die twee prachtige dieren, dat ik niet door had dat ik omringd werd door andere dolfijnen: achter me, onder me, voor me. Van opzij kwam een dolfijn die rakelings voor me langs zwom op een paar centimeter afstand van mijn gezicht. Ik keek in zijn ogen en zag de oneindigheid.

Ik vierde oud en nieuw onder een met sterren bezaaide hemel op Hawaii. Ik vroeg de vuurgodin Pele de wens te vervullen die ik op een papiertje geschreven had en vervolgens aan haar vreugdevuur geofferd had.

‘De zin van het leven is om jouw cadeau te vinden, het doel van het leven is om dat cadeau weg te geven,’ was de boodschap van de dolfijnen die me inspireerde.

In de droevigste periode van mijn leven, op de bodem van de diepste put, vond ik mijn eigen mooiste cadeau. Op mijn papiertje voor Pele stond geschreven: 'Ik wens dat ik dit cadeau mag delen, in een boek dat gepubliceerd zal worden, zodat heel veel mensen het zullen lezen en van dit cadeau kunnen genieten.'

‘Wie duft nog te beweren, dat dromen bedrog zijn?’

　

Ria Schopman is Growing A Book called Alea

donderdag 19 januari 2012

High five!

We leven in een maatschappij, die geobsedeerd is door nummers. Nummers op papier maken de dienst uit. En de persoon met het papier waarop de meeste nummertjes staan, is nummer 1! Ik geef geen moer om nummers, ook niet om letters trouwens, want woorden zijn slechts een slap aftreksel van datgene waar ze naar verwijzen.
Neem nou de zon. Het woord zon straalt niet, verwarmt niet, verlicht niet, verbrandt niet, verzengt niet. Het is slechts een opeenvolging van drie letters waarvan we hebben afgesproken dat het naar dit bijzondere hemellichaam verwijst. En al loopt het water je in de mond bij het lezen, je eet toch liever het gerecht zelf, dan de menukaart waar het op aangeprezen staat?

Toch sluipen ze soms je leven binnen. Nummers. Om je iets te vertellen, om iets in te wrijven, als dat met woorden niet gelukt is. 'Kijk nou eens goed blindevink: de nummers liegen niet!'
Het begon op mijn 50ste verjaardag, toen er  precies 50% van de aandelen in Alea verkocht waren. Een dag vol felicitaties en complimenten: 'Geef me de 5!'  Het verhaal van mijn kleine 15-jarige heldin Alea, wordt uitgegeven dankzij 150 aandeelhouders. De laatste aandelen van het 55ste manuscript dat uitgegeven wordt, werden verkocht om 16.55 uur, jawel 5 voor 5. In het jaar 2012 (opgeteld 5). Ziet u het ook, het patroon?

Daar moet op gedronken worden!

Ik ben geen expert in numerologie, maar ik had het wel kunnen raden. De 5 symboliseert verandering, variatie en vrijheid. Drie woorden die beginnen met de letter V, jawel het Romeinse cijfer 5. De onderwerpen sluiten niet alleen heel mooi aan bij mijn boek, maar ook op andere terreinen in mijn leven. Er gaat een hoop veranderen dit jaar, maar de basis blijft hetzelfde: nummertjes en lettertjes op papier worden nooit belangrijker dan mensen, nooit belangrijker dan liefde.

Ik zing het al vanaf de dag dat alle aandelen verkocht waren. Voelt u het ook, een gloednieuwe dag?


Hello world! It's like a different way of living now
And thank you world, we always knew that we'd be free somehow
In harmony and show the world that we've got liberty

It's such a change for us to live so independently
Freedom, you see, has got our hearts singing so joyfully
Just look about, you owe it to yourself to check it out
Can't you feel a brand new day?

Alea wordt uitgegeven: http://www.tenpages.com/manuscript/alea
Bekijk de boektrailer op YouTube: http://www.youtube.com/watch?v=rDWnMxasN2c

Ria Schopman is Growing A Book called Alea

Alea wordt uitgegeven!!!

Alea is het 55ste manuscript dat via TenPages wordt uitgegeven.


Ria Schopman is Growing A Book called Alea