Hoekse Schrijvers in de Dop

Toen ik door de Stichting Hoeks Doen werd gevraagd een workshop te geven op drie basisscholen om kinderen enthousiast te maken over schrijven, heb ik geen moment getwijfeld. Wat een eer! Ik heb zelf zo veel plezier in het schrijven dat ik het jammer vind dat ik er niet veel eerder aan begonnen ben. Deze kans om de "Young Ones" te inspireren heb ik daarom ook met beide handen aangegrepen.

Op maandag 17 september was het zo ver. De Driemaster was als eerste aan de beurt. Gewapend met een USB-stick met Powerpoint presentatie, het originele manuscript en de pop-up boeken die ik voor mijn boektrailer heb gebruikt, begon ik mijn praatje. Al gauw werd duidelijk dat er een hoop talent rondloopt in Hoek van Holland en dat het de kinderen niet aan ideeën voor spannende verhalen ontbreekt. De tweede groep op de Driemaster schoof met rode wangen en nahijgend van de gymles aan. Door de leuke gesprekken ging de tijd zo snel dat we er niet eens aan toegekomen zijn het speciaal meegebrachte Boekenbalspelletje te spelen.

Op de Van Rijckevorsel school deelden de groepen 7 en 8 niet alleen een klaslokaal maar ook hun enthousiasme. Ik legde uit hoe een boek tot stand komt en hoe ik het voor elkaar heb gekregen dat mijn boek straks in de boekhandel ligt. Daarna vertelde ik waar het boek over gaat. Sommige kinderen vonden het zo jammer dat Alea een boek voor volwassenen is, dat ze me vroegen of ik niet een kinderboek kan schrijven.
‘En waar moet dat boek dan over gaan?’ vroeg ik de kinderen.
‘Over precies hetzelfde, maar dan met makkelijke woorden en dan noemt u het gewoon Kleine Alea of Aleaatje.’
Bij het afscheid krijg ik twee prachtige boekjes mee, met tekeningen en verhalen die speciaal geschreven zijn om mij te bedanken. Een mooiere cadeau kan je een schrijver natuurlijk niet geven.

De laatste school was de Jozefschool. Ze mochten raden hoeveel woorden er in een boek gaan, beantwoordden feilloos alle vragen over fictie en non-fictie en wisten echt alles over Anne Frank. Natuurlijk kregen ze van mij schrijftips die kunnen helpen om hun verhaal nog beter te maken en nog meer plezier in het schrijven te krijgen. Na het bekijken van de boektrailer op YouTube onthulde ik het geheim van mijn pop-up boeken en vertelde ik ze hoe ze er heel makkelijk zelf eentje kunnen maken.

Al met al een heerlijke ervaring die bedoeld was om de kinderen van deze basisscholen enthousiast te maken voor het schrijven maar die zeker net zo inspirerend was voor mij als schrijver.
Op weg naar huis las ik in de bus alvast wat verhalen uit de boekjes die ik heb gekregen en geloof me, van sommige van deze kinderen gaan we zeker nog horen! Deze Hoekse talenten presenteren binnenkort vast hun eigen boek en wie staat er dan vooraan bij de signeersessie om een handtekening te vragen? Ik natuurlijk!


We are the young ones, we don't decide
The future's endless, so is tonight
Di-rect

Stichting Hoeks Doen op Facebook: https://www.facebook.com/hoeksdoen



Ria Schopman is Growing A Book called Alea

Poesie au of Poesie mauw

Vriendin: Wat heb je al die tijd uitgespookt?
Ik: Hoe bedoel je?
Vriendin: Je leek wel van de aardbodem verwenen, blanco Facebook, nul blogberichten.
Ik: Nou als je het persé wilt weten, ik was met Schrödingers kat bezig.
Vriendin: Maar jij was toch allergisch voor katten?
Ik: Alleen als ze bestaan, ja. Schrödingers kat is een gedachte-experiment over superpositie.
Vriendin: Ik weet nu al dat ik hier spijt van krijg, maar wat is superpositie?
Ik: Kwantummechanica zegt dat een subatomair deeltje zich op verschillende plaatsen tegelijk kan bevinden. Sommigen beweren dat het bestaan van een deeltje zelfs niet echt zeker is totdat het geobserveerd wordt. Schrödinger kwam met een proef om te bewijzen dat het onzin was, maar bereikte helaas het tegendeel.
Vriendin (ziet bui al hangen): En jij gaat me nu uitleggen hoe.
Ik: Je zet een kat in een stalen kist met een radioactieve element, een geigerteller, een relais, een flesje met (giftig) blauwzuur en een hamer. Als een atoom van de radioactieve stof vervalt, registreert de geigerteller dit en via een relais valt het hamertje op het flesje blauwzuur. Resultaat: Kat legt loodje.

Tenzij het waar is dat een deeltje niet noodzakelijkerwijs bestaat tot het geobserveerd wordt, dan is het niet zeker of de hamer ooit zal vallen. Volgens de kwantummechanica is de kat dus, zolang we de kist niet openen, zowel dood als levend!
Vriendin: "Poesie au" of "Poesie mauw".
Ik: Precies!
Vriendin: En wat heeft dit met jouw radiostilte te maken?
Ik: Ik probeerde tegelijkertijd mijn huis op te knappen en te bloggen, mijn boek af te maken en een nieuwe baan te zoeken. Helaas kan ik niet op twee plaatsen tegelijk zijn.
Vriendin: Superpositie is dus een fabeltje…
Ik: ...en tegelijkertijd waar, want als 150 mensen zo’n groot vertrouwen in je schrijftalent hebben dat ze investeren in de publicatie van je debuutroman, dan verkeer je als auteur wel in een SUPERPOSITIE natuurlijk. Wat hoor ik toch voor raar geluid op de lijn?
Vriendin: Door een insufficiënte monetaire input zal de GSM-verbinding tussen de zendmast en het Base Transceiver Station geannuleerd worden.
Ik: Huh?
Vriendin: Mijn beltegoed is op. Dus doe me een lol, wil je? Als ik de volgende keer vraag wat je gedaan heb, zeg dan gewoon dat je het druk hebt gehad. Piep, piep, piep, piep…

-Get busy living, or get busy dying
Stephen King

Ria Schopman is Growing A Book called Alea

Vrijmarkt

Wat hebben de vrijmarkt op Koninginnedag en het herschrijven van een manuscript gemeen? Beiden vereisen dat de eigenaar flink moet opruimen. Respectievelijk de kelderruimte en de bovenkamer. Bij eerstgenoemde ruimte zijn een paar verhuisdozen, een telefoontje naar de grofvuilophaaldienst en gezellig kleedje om je meuk op uit stallen vaak genoeg, maar de bovenkamer vereist een andere aanpak.

Ons brein is namelijk met 100 miljard zenuwcellen per vierkante hersenpan nog overbevolkter dan de Indiase hoofdstad Mumbai met zijn 29.650 inwoners per vierkante kilometer. Die megahoeveelheid overijverige neuronen vuren volgens het Stanford Research Institute per dag tussen de 90 en 150 duizend impulsen af die als gedachten ons bewustzijn proberen te penetreren.
Gelukkig hebben we nog enigszins controle over welke we toelaten en welke we onderdrukken want als we aan iedere gedachte gehoor zouden moeten geven zouden we in een week versleten zijn. Of knettergek.

120 duizend denkbewegingen vormen dus mijn dagelijkse gedachtegang. Opzij, opzij, opzij, maak plaats, maak plaats, maak plaats, we hebben ongelofelijke haast!
Ze wedijveren wie er voorop mag lopen, wringen zich door de toegangspoort en eenmaal gearriveerd leggen ze op het beste plekje hun kleedje neer, zichzelf etalerend op de vrijmarkt van mijn bewustzijn. Kies mij!

Weet u wat een geweldige manier is om je gedachten te ordenen? Schrijven. Als schrijver trek ik dagelijks ten strijde tegen dat legertje hersenkronkels, want als je wacht tot ze vanzelf de aftocht blazen, kan je wachten tot je een ons weegt. Ruimte heb je nodig en ruimte moet je maken, door op te ruimen. Gedachten die boven komen drijven met een schepnetje vangen en in inkt vastleggen op papier, zodat ze niet meer kunnen ontsnappen om je bovenkamer opnieuw op stelten te zetten. En zo is het cirkeltje rond. Schrijven is opruimen, en opruimen doe je door te schrijven. Logisch toch?

‘How do I know what I think, until I see what I write?’

Leestip: http://www.boekschrijven.nl/zen-van-boeken-schrijven/

Ria Schopman is Growing A Book called Alea!

Wie het laatst slacht, slacht het best

Kill your darlings. Kent u die term? Het is schrijversjargon voor het schrappen van je allerdierbaarste zinnen, omdat die de inhoud zouden verzwakken. Zinnen waar je als een moederkloek op heb zitten broeden, die je schrijvershart met trots doen opzwellen als je ze terugleest. Bellettrie waarmee je dacht tot de literaire elite toegelaten te worden, je opstap naar de eeuwige roem.

Niet minder dan verliefd was ik. Op mijn eigen tekst. Starend naar die mysterieuze donkerblauwe rivier van inkt die door het maagdelijk wit papieren landschap kronkelde, voelde ik mij eindelijk de titel van schrijver waardig. Maar liefde maakt blind. Mijn mooischrijverij ging ten koste van spanningsboog en thematiek en heeft mijn manuscript tot de pijnbank veroordeeld. Voor de zoveelste keer gaat het mes in de tekst. 

Is het boek dan nooit klaar? Volgens mij sta ik straks, als het in de winkel ligt nog met een potloodje bij de kassa enkele woordjes te verbeteren, of erger nog: bij de lezer thuis.
Ding dong. ‘Goedenavond, u hebt een boek van mij gekocht, maar in hoofdstuk vier kunnen sommige passages toch vloeiender en die epiloog moet echt puntiger, dus mag ik even binnenkomen?’


Om dergelijke taferelen te voorkomen hanteer ik als wapen de Elsschotproef, genoemd naar de Vlaamse schrijver Willem Elsschot die ter verhoging van de leesbaarheid het volgende aanbeval:


Vermijd passieve taal en het nietszeggende 'men'. Gebruik niet teveel hulpwerkwoorden zoals zouden, kunnen, of hebben. Schrap formele en ambtelijke taal en concretiseer weinig zeggende woorden. Vermijd dubbele ontkenningen en vervang het negatieve aandoende 'maar' door 'en', 'ook' of 'bovendien'. Ga niet langs 'af', u krijgt geen 200 gulden!

Kill your darlings dus. Nou ik kan u zeggen, Schopman slacht. Weg wollige metaforen, weg gekunstelde constructies. Welkom heldere dialogen, welkom kernachtige zinnen. Want wie het laatst slacht, slacht het best.

                                    Oh, the pen is truely mightier than the sword!

Ria Schopman is Growing A Book called Alea

zaterdag 24 maart 2012

Vriendschap en andere Boekenweek ongemakken

Het thema voor de Boekenweek is dit jaar ‘Vriendschap en andere ongemakken’. Maar wat is een vriend? Sinds de intrede van de social media is het woord helaas nogal gedevalueerd. Moest je vroeger eerst jarenlang krediet opbouwen door klaar te staan in noodgevallen en liep je menig kletsnatte uithuilschouder op van gedeeld liefdesverdriet, hoef je nu alleen maar te klikken op ‘volgen’ of ‘vriendschapsverzoek bevestigen’. Et voilà! Je hebt er een vriend bij.

Maar niet te vroeg gejuicht, want in vrienden heb je zeker gradaties. Zo zijn er de kennissen, schoolvrienden, goede buurvrienden, penvrienden, rasvrienden, beste vrienden en hartsvrienden. En dan heb je nog de Vrienden van Amstel live. Biervrienden in levende lijve dus.


Helaas zijn er ook verkeerde vrienden. Wie herinnert zich niet de laatste woorden van Julius Cesar voordat hij in de senaat vermoord werd: Et tu, Brute? (Zelfs jij Brutus?) Ja, met vrienden zoals Brutus heb je geen vijanden nodig. En wat dacht u van Judas? Vrienden die je verraden met een kus? Vriendelijk bedankt.

En nu vraagt Nico Dijkshoorn mij in het kader van het thema van de Boekenweek een vriendschapstest te maken. Of ik eerlijk wil antwoorden en niet wil zeuren als de uitslag heel erg tegenvalt (‘Kijk wie het zegt.’).

Dapper als ik ben multiple choice ik mij door vragen als ‘Je treft je beste vriend(in) in bed met je partner’ en ‘Je krijgt van je beste vriend(in) een lot uit de loterij en er valt 250 duizend euro op, wat doe je dan?'
Tja, wat doe je dan? Als dezelfde vriend die met mijn partner tussen de klamme lappen lag, mij als goedmakertje dat lot heeft gegeven, zou ik denken: ‘Goh, had ik mijn partner maar eerder uitgeleend!’

Wil jij de test ook maken? Moet je wel eerst even vrienden worden van de Boekenweek op Facebook. Kijk zo doe je dat.

Vriendschap is liefde op het eerste woord.
- Harry Mulish

Ria Schopman is Growing A Book called Alea!

zondag 4 maart 2012

Dankzij de deadline

Hij pakt je bij je lurven en zit je achter je vodden aan. Hij is nooit ruim genoeg en zo flexibel als een blok beton. Hij is ongeveer net zo populair als een meedogenloze dictator of een ongeneeslijke ziekte: de deadline. En als klap op de vuurpijl zit het woord ‘dood’ er ook nog in, wat ook al geen vrolijke associaties oproept.

Toch is hij nodig. Want als iets de verbale diarree van een schrijver kan stoppen, is het een tijdslimiet. Als iets een Vertelsmurf het zwijgen kan opleggen, is het een uiterste datum waarop het verhaal uit moet zijn. Als iets een spraakwaterval kan droogleggen, is het wel een deadline. Je kan namelijk blijven aanvullen, opvullen, invullen, doorlullen, maar het houdt een keer op.

Persoonlijk ben ik de deadline steeds meer gaan waarderen. In mij huizen namelijk, zij aan zij, de chronische uitsteller en de hopeloze perfectionist. Samen hebben zij het goed voor elkaar. De perfectionist legt de lat zo hoog dat ik er zelfs met een polsstok nog niet overheen kan springen en tja, als het toch geen haalbare kaart is: ‘Waarom zou je er dan nog aan beginnen?’ vult de chronische uitsteller maar al te graag aan.

Zo heeft dit olijke tweetal al heel wat goede ideeën in de kiem gesmoord. Tot voor kort konden ze ongestoord hun gang gaan. Maar als een duveltje uit een doosje was hij daar opeens: de deadline.

De bewegingsloze lijn, die de onwrikbaarheid van de tijdslimiet verbeeldt. Ik mag hem wel. Zonder, opgelegde, dan wel zelf ingestelde deadlines, zou het bij mij anders nooit af komen. Dus voortaan betekent deadline voor mij: het is af omdat het niet uitgesteld is, het is goed genoeg omdat het niet perfect is.

Mijn manuscript Alea ligt nu bij de uitgeefmanager van TenPages dankzij de deadline, of moet ik zeggen: Dank zij de deadline!

　

Ring the bells that still can ring
Forget your perfect offering.
There is a crack in everything,
That's how the light gets in.
-Leonard Cohen

Ria Schopman is Growing A Book called Alea.

zondag 19 februari 2012

Heart of Gold

Een paar dagen geleden, op Valentijnsdag, vlogen de hartjes me weer om de oren. Als ik eerlijk ben lijkt zo’n hartje voor geen meter op de 3 ons wegende klomp spierweefsel aan wie hij zijn naam dankt. Toch bedienen aanbidders en geliefden zich al eeuwenlang van dit symbool der liefde.

Maar zetelen emoties zoals liefde wel in ons hart? De Egyptenaren dachten van wel. Zij waren ervan overtuigd dat het hart de zetel van de ziel en intelligentie was en lieten het orgaan bij de mummificatie in het lichaam zitten. Voor de hersenen hadden ze geen goed woord over. Na het met een haak via de neusholte verwijderd te hebben, belandde de klomp grijze cellen rechtstreeks op de vuilnisbelt. Laat Dick Swaab, (auteur van het boek ‘Wij zijn ons brein’) het maar niet horen!

Wij weten nu dat het hart, hoe onmisbaar ook, niet meer dan een pomp is die het bloed met 60 tot 100 slagen per minuut door onze aderen jaagt. Desondanks blijven we hardnekkig spreken over iemand die 'het hart op de tong draagt', van een 'hart dat je in de schoenen kan zinken' en van die zeldzame mensen die een 'hart van goud' hebben.

Word je met zo’n hart geboren? Een gouden hart heeft niet alleen het vermogen onvoorwaardelijk van anderen te houden, maar is ook in staat tot de grootste liefde van allemaal: eigenliefde. Whitney Houston zong erover in The Greatest Love of All maar ik betwijfel of ze die levensles in haar eigen leven ooit in praktijk heeft gebracht. Op mij kwam ze over als iemand die telkens opnieuw de bevestiging en liefde van familie en fans nodig had, om het gemis aan eigenliefde te compenseren.

De sleutel tot dit gouden hart bevindt zich in die 13 ons wegende grijze klomp cellen die op ieder moment net zoveel synaptische verbindingen tot stand brengt als er sterren aan de hemel staan. Ons creatieve en methodisch brein, onze supercomputer die inventariseeert, catalogiseert en analyseert.

Dat brein kan ons vertellen dat verliefd worden niets anders is dan jezelf herkennen in een ander. Dus als je van een ander wilt houden, begin dan bij jezelf. Verwelkom al je goede en slechte eigenschappen, zij maken je tot wie je bent. Iemand met een hart van goud. Iemand zoals Alea.

One sees clearly only with the heart. Anything essential is invisible to the eyes.
-Antoine de Saint-Exupery (The Little Prince)


Ria Schopman is Growing A Book called Alea

maandag 30 januari 2012

Droom je leven, leef je droom

In het holst van de nacht spinnen de hersenen je lievelingsgedachten tot een web, dat als hartenwens geboren wordt als je ontwaakt: de droom is een feit.
En dan ben je reddeloos verloren. Hoe hard je het ook probeert, nu de droom de overgang van onderbewustzijn naar bewustzijn heeft gemaakt, is er geen ontkomen meer aan. In plaats van dat je de droom najaagt, jaagt de droom jou na, dag en nacht, ongeduldig wachtend op vervulling.

Jarenlang kwamen ze voorbij op plaatjes, in documentaires, ansichtkaarten, kalenders en in verhalen, waarop mijn hart telkens weer een sprongetje maakte om me aan de droom te herinneren: zwemmen met wilde dolfijnen. Maar pas toen mijn vader in september 2007 stierf en met hem een aantal van zijn onvervulde dromen begraven werden, realiseerde ik mij dat ik het niet zo ver mocht laten komen.

Oudejaarsdag 2007 voer ik in een boot langs de kust van Hawaii en spande mijn moeder over de zee, de prachtigste regenboog ooit, om mij te troosten. Het voelde alsof haar grenzeloze liefde in kleuren op mij neerdaalde.
‘Je zal zien dat mijn vader me zo een walvis stuurt,’ grapte ik tegen een reisgenoot. Minuten later rees uit de turquoise wateren van de Pacific Ocean, een bultrugwalvis met baby die samen een fantastisch schouwspel opvoerden. Mamma leerde de kleine uit het water te springen en de mislukte acrobatische toeren van de miniwalvis waren ronduit aandoenlijk.

Later die dag kwamen we een grote school spinner dolfijnen tegen, die bewust draalden en midden in die oneindig grote oceaan er voor hadden gekozen contact te maken met het vreemdste zoogdier aller tijden: De mens.
Onmiddellijk werd ik aangetrokken door een moeder en baby dolfijn en gewapend met snorkel, duikbril en flippers deed ik verwoede pogingen zo dicht mogelijk bij hen te komen, wat gezien de snelheid waarmee ze zich kunnen verplaatsen, niet echt lukte. Ik was zo gefocust op die twee prachtige dieren, dat ik niet door had dat ik omringd werd door andere dolfijnen: achter me, onder me, voor me. Van opzij kwam een dolfijn die rakelings voor me langs zwom op een paar centimeter afstand van mijn gezicht. Ik keek in zijn ogen en zag de oneindigheid.

Ik vierde oud en nieuw onder een met sterren bezaaide hemel op Hawaii. Ik vroeg de vuurgodin Pele de wens te vervullen die ik op een papiertje geschreven had en vervolgens aan haar vreugdevuur geofferd had.

‘De zin van het leven is om jouw cadeau te vinden, het doel van het leven is om dat cadeau weg te geven,’ was de boodschap van de dolfijnen die me inspireerde.

In de droevigste periode van mijn leven, op de bodem van de diepste put, vond ik mijn eigen mooiste cadeau. Op mijn papiertje voor Pele stond geschreven: 'Ik wens dat ik dit cadeau mag delen, in een boek dat gepubliceerd zal worden, zodat heel veel mensen het zullen lezen en van dit cadeau kunnen genieten.'

‘Wie duft nog te beweren, dat dromen bedrog zijn?’

　

Ria Schopman is Growing A Book called Alea

donderdag 19 januari 2012

High five!

We leven in een maatschappij, die geobsedeerd is door nummers. Nummers op papier maken de dienst uit. En de persoon met het papier waarop de meeste nummertjes staan, is nummer 1! Ik geef geen moer om nummers, ook niet om letters trouwens, want woorden zijn slechts een slap aftreksel van datgene waar ze naar verwijzen.
Neem nou de zon. Het woord zon straalt niet, verwarmt niet, verlicht niet, verbrandt niet, verzengt niet. Het is slechts een opeenvolging van drie letters waarvan we hebben afgesproken dat het naar dit bijzondere hemellichaam verwijst. En al loopt het water je in de mond bij het lezen, je eet toch liever het gerecht zelf, dan de menukaart waar het op aangeprezen staat?

Toch sluipen ze soms je leven binnen. Nummers. Om je iets te vertellen, om iets in te wrijven, als dat met woorden niet gelukt is. 'Kijk nou eens goed blindevink: de nummers liegen niet!'
Het begon op mijn 50ste verjaardag, toen er  precies 50% van de aandelen in Alea verkocht waren. Een dag vol felicitaties en complimenten: 'Geef me de 5!'  Het verhaal van mijn kleine 15-jarige heldin Alea, wordt uitgegeven dankzij 150 aandeelhouders. De laatste aandelen van het 55ste manuscript dat uitgegeven wordt, werden verkocht om 16.55 uur, jawel 5 voor 5. In het jaar 2012 (opgeteld 5). Ziet u het ook, het patroon?

Daar moet op gedronken worden!

Ik ben geen expert in numerologie, maar ik had het wel kunnen raden. De 5 symboliseert verandering, variatie en vrijheid. Drie woorden die beginnen met de letter V, jawel het Romeinse cijfer 5. De onderwerpen sluiten niet alleen heel mooi aan bij mijn boek, maar ook op andere terreinen in mijn leven. Er gaat een hoop veranderen dit jaar, maar de basis blijft hetzelfde: nummertjes en lettertjes op papier worden nooit belangrijker dan mensen, nooit belangrijker dan liefde.

Ik zing het al vanaf de dag dat alle aandelen verkocht waren. Voelt u het ook, een gloednieuwe dag?


Hello world! It's like a different way of living now
And thank you world, we always knew that we'd be free somehow
In harmony and show the world that we've got liberty

It's such a change for us to live so independently
Freedom, you see, has got our hearts singing so joyfully
Just look about, you owe it to yourself to check it out
Can't you feel a brand new day?

Alea wordt uitgegeven: http://www.tenpages.com/manuscript/alea
Bekijk de boektrailer op YouTube: http://www.youtube.com/watch?v=rDWnMxasN2c

Ria Schopman is Growing A Book called Alea

Alea wordt uitgegeven!!!

Alea is het 55ste manuscript dat via TenPages wordt uitgegeven.


Ria Schopman is Growing A Book called Alea

De beer, de huid en het zwarte gat

Ik verbaas me er niet meer over. Hoe alles op zijn plaatst valt. Wat je aan wensen de wereld in stuurt, komt met een raketvaart weer terug. Was in 2011 mijn motto nog ‘durf te vragen’, nu is dat al ‘durf te dromen’ en het zou me niet verbazen als ik dat heel binnenkort ga bijstellen naar ‘durf te vertrouwen’ (dat die dromen ook uit mogen komen). En dat alles dankzij Alea.
Ik hoor een enkeling onder u zeggen: 'Nou, nou Schopman, je moet de huid van de beer niet verkopen voor deze geschoten is,' maar ik heb de champagne al koud staan.

En wat dacht u van de lettertuin van Museum Meermanno als locatie voor de boekpresentatie?　

Janus Nostradamus

Heel Nederland heeft een krijsende kater en kolkend maagzuur waar geen Paracetemol en Rennies tegen opgewassen zijn. De glasbak kan rekenen op een buitenproportionele storting en de Gemeentereiniging maakt zich op om mijn stad te ontdoen van een roodpapieren tapijt van gebruikt vuurwerk. Op sommige straathoeken smeulen de restanten van pallets en kerstbomen nog na. Nieuwjaarsdag 2012.

Dit was onze laatste jaarwisseling. Volgens de Maya’s althans, want onze dagen zijn geteld. Letterlijk. Op 21-12 houdt de kalender op en is het uit met de pret. Ook de onbetwiste vader van het doemdenken, Nostradamus, voorspelde het einde van de wereld, maar van rekenen had hij beduidend minder verstand. Zijn maximale houdbaarheidsdatum voor de aarde was het jaar 2000, maar zo makkelijk laat dit hardnekkige menselijke ras zich er niet onder krijgen. Doorbijters zijn we, die, als de wereld dan toch moet vergaan, haar wel graag zelf om zeep helpen. Daar hebben we geen tsunamie of vallende meteoriet voor nodig. 

Zoals zoveel mensen maak ook ik, op nieuwjaarsdag de balans op. Als de God Janus met zijn twee hoofden, kijk ik vooruit en terug: een blik op het verleden en een blik op de toekomst. Weet je wat ik zie? Ik zie mensen die om het milieu geven, dieren beschermen, mensen die elkaar helpen. Ik zie onvoorwaardelijke liefde in mensen die beseffen, dat we allemaal met elkaar en alles wat leeft, verbonden zijn.
In de oneindige cirkel van het leven houdt een einde ook altijd een nieuw begin in. Er komt wel degelijk een einde in 2012. Een einde aan gierigheid, hebberigheid, jaloezie, onverschilligheid en onverdraagzaamheid.
2012 is geen einde maar een nieuw begin. Een begin van saamhorigheid, elkaar iets gunnen en verbondenheid. Dat is mijn realiteit, zelf geschapen.
En voor wat betreft de 2012 Apocalyps? Laat maar komen. Apokalupsis (Grieks voor revelatie) betekent letterlijk 'het opheffen van de sluier', of onthulling/openbaring. Ik ben er klaar voor.


Scheppingsverhaal van Sioux indianen:

De Schepper verzamelde al zijn creaties en zei: "Ik wil iets verstoppen voor de mensen totdat ze er klaar voor zijn; het inzicht dat zij hun eigen werkelijkheid creëren."
De adelaar zei: "Geef het aan mij, ik breng het naar de maan."
De Schepper zei: "Nee, er komt een dag dat ze daar komen en het dan zullen vinden."
De zalm zei: "Ik zal het naar de bodem van de oceaan brengen."
"Nee, ook daar zullen zij heengaan."
De buffel zei: "Ik zal het begraven op de wijde vlaktes."
De Schepper zei: "Ze zullen de huid van de aarde opensnijden en het daar zelfs vinden."
Grootmoeder mol, die in de schoot van Moeder Aarde leeft en geen fysieke maar spirituele ogen heeft, zei: ‘’Stop het in henzelf."
En de Schepper zei, "Gedaan!"

Baby, it aint over, till it's over
-Lenny Kravitz

Ria Schopman is Growing A Book Alea.

De Economische Kerstcrisis

Kerst toen:
Onder mijn Kerstboom staat het Kerststalletje uit mijn ouderlijk huis. Het Kerststalletje met het kindeke Jezus dat door ons toegezongen werd over herdertjes en stille, maar vooral, heilige nachten. Ik herinner me de magie. Wakker worden op eerste Kerstdag en op blote voeten de huiskamer in rennen om de 's nachts door mijn moeder gedekte ontbijttafel te bewonderen. Met mijn hand strijken over het door haar zelf geborduurde tafelkleed, de borden met het gouden randje, de ijverig gepoetste zilveren kandelaars. Dan door naar de Kerstboom waarvan de lichtjes voor een keertje 's nachts hadden mogen branden en gauw tellen hoeveel chocoladekerstkransjes er nog in hingen om vervolgens te constateren dat mijn broer er weer  stiekem eentje had weten te verschalken.
Na het ontbijt met de hele familie Billy Smart's Kerstcircus kijken en 's avonds zwijmelen bij The Sound of Music, waarbij wij onze gezichten zo diep mogelijk in mijn moeder's nek begroeven om onze traantjes te verbergen.

Kerststalletje uit mijn ouderlijk huis

Kerst nu: Het is crisis, economische crisis, we zitten in een dip. De AEX viel uit een vliegtuig zonder parachute en de beurzen dreigen te pletter te vallen. Banken staan op klappen en kunnen zonder staatssteun niet overeind blijven, bezuiniging is het toverwoord.

Vanwege de Kerstcrisis is de sappige kalkoen van vorig jaar een soepkip, de pommes duchesse een gepofte pieper en de cranberrysaus appelcompote uit een potje: appelcompotje dus. Onze Nordmann is meer Kersttwijg dan boom en de lampjes branden maar heel even omdat Bruin het qua energierekening niet meer kan trekken. De verwarming staat laag en we kruipen dicht bij elkaar onder de fleecedeken uit het Kerstpakket van vorig jaar. Er is niets op TV wat we niet al 100 keer op de buis, op DVD en daarna nog een keer op BlueRay voorbij hebben zien komen, dus spelen we een spelletje. Een oud-hollandsch bordspellletje.

Ik warm mijn handen aan de mok met chocolademelk, herken in het lachende gezicht van mijn zoon mijn broer en voel mijn vader en moeders aanwezigheid in mijn hart. En ik denk: Ik mis niets. Geef mij maar elk jaar zo'n economische Kerstcrisis, misschien dat de mensen dan eindelijk gaan beseffen waar het om draait.  Zoals Adele hieronder zingt: I'll go to the ends of the earth for you, to make you feel my love.

Ria Schopman is Growing A Book called Alea

Groeien, snoeien, bloeien

Winter ’61. Een onbewolkte ijsdag. Het is vijf graden onder nul. Maandag 18 december. De krant kopt met de gewelddadige inval van India in de Portugese enclaves Goa, Daman en Dioe. Het onder Gandi verdiende vreedzame imago is in een keer te niet gedaan. Het is rond achten.

In een kliniek in de Marconistraat in Den Haag kies ik haar. Zij zal mij koesteren, me toezingen, me troosten. Zij zal me vangen als ik val. In een andere kliniek waar zijn galblaas net is verwijderd, kies ik hem. Hij zal me leren fietsen, me leiden, me aanmoedigen. Hij zal me raad geven als ik twijfel.

Ik huil en vul mijn longen voor de allereerste keer. Mijn moeder lacht, want ze herkent deze begroeting. Ik ben het tweede meisje, met een mooi rond koppie vol zwart haar. ‘Wat een mooie baby,’ zegt de zuster en mijn moeder glimt. Ik krijg de namen van mijn beide oma’s: Maria Janna, roepnaam Ria. Vandaag precies 50 jaar geleden werd ik geboren.

Mamma en ik, Joke, Ton en pappa

Zomer ’11. Het water komt met bakken uit de hemel. Het is dertien graden. Zaterdag 16 juli. De Griekse schuldencrisis domineert de voorpagina en mediamagnaat Rupert Murdoch heeft spijt van de afluisterpraktijken van zijn schandaalkrant. Het is rond twaalven.
Achter een computer ergens in Den Haag kies ik de knop ‘bericht publiceren’. Mijn blog zal me faciliteren, zal me promoten, zal me vooruithelpen. Mijn blog zal mij een podium geven, om mijn schrijftalent te etaleren.

Het Schaduwpaleis

Lang geleden, in een land hier ver vandaan, leefde eens een ambitieuze koning. Hij wilde het beste staatshoofd zijn, dat zijn onderdanen zich maar konden wensen. Gezegend als hij was met eigenschappen als rechtvaardigheid, vredelievendheid en een groot verantwoordelijkheidsgevoel, was de kans dat hij zou slagen heel groot. Maar omdat hij een mens was als ieder ander, had hij ook wat minder goede eigenschappen, die hij met alle macht onderdrukte omdat ze nu eenmaal niet pasten in zijn plan. Daarom stopte hij ze zo ver weg, dat hij bijna vergat dat hij ze nog had.

Het land was welvarend en leefde in vrede. Dat maakte de vorst erg geliefd. Toch werd hij steeds verdrietiger tot hij op een dag zo depressief was, dat hij zijn raadsman ontbood.
‘Zonder jouw wijze woorden ben ik niets, zonder jouw raad had ik nooit die netelige situaties op kunnen lossen, zonder jouw kalmte had ik nooit dit land kunnen regeren. Jij zou een beter staatshoofd zijn dan ik.’

Wat de koning niet besefte was dat hij zijn eigen talenten op de raadsman projecteerde, om zichzelf aan zijn eigen goede eigenschappen te herinneren, totdat hij ze ten volle zou benutten. Maar hij werd verteerd door een leegte, die zich niet liet vullen met het gejuich van zijn onderdanen, de lovende woorden van zijn raadsman, zelfs niet met de liefde van zijn kinderen.

De raadsman, die zijn goede vriend wilde helpen, trok met een groep dappere strijders het land in om een medicijn te vinden. Overal waar ze kwamen, spraken mensen over een vrouw die ze de lettergoochelaar noemden. Deze wijze vrouw strooide haar letters kwistig in het rond om een naam voor een pasgeborene te vormen, een wegwijzer te vormen, of simpelweg om een verhaal te creëren met geen ander doel dan de mensen te vermaken. Haar moet ik vinden om mijn goede vriend te helpen, dacht de raadsman en hij volgde het spoor der letters. Hij vond haar in een dorpje niet ver van het paleis en vroeg haar te helpen.

De miserabele monarch zat op zijn troon, zijn hoofd gebogen van droefheid en van de zware ketting met de vele sleutels die om zijn hals hing.
‘Waarom draagt u al die sleutels om uw nek?’ vroeg de vrouw.
‘Ze passen op deuren die altijd gesloten moeten blijven.’
‘Als je leeft in een paleis waarvan de helft van de kamers afgesloten zijn, bezit je eigenlijk maar een half paleis. Om de beste koning te worden die uw onderdanen zich maar kunnen wensen, moet u alle kamers van het paleis openstellen.’
Ze nam hem bij hand en liep de eindeloze gang met gesloten deuren door.
‘Deze hier, maak maar open.’
‘Maar daar woont mijn egoïsme?’
‘En heeft dat er niet vaak voor gezorgd dat u een plan doorzette, u niet bekommerend om anderen omdat u een doel voor ogen had?’
De koning knikte en gooide deur open. Hij liep naar de volgende deur.
‘En wie woont hier?’
‘De uitsteller, die er voor zorgde dat ik me niet als een blinde dwaas in allerlei avonturen stortte.’
De vrouw knikte.
‘Deze ook?’ vroeg hij.
‘Ja,’ zei de vrouw. ‘Alleen iemand die haat kent, kan volledig liefhebben. Omarm daarom al uw schaduwen. Ze maken u compleet, ze maken u tot wie u bent.’

Zo blij als een kind rende hij door de gangen en opende een voor een alle gesloten deuren; vraatzucht, hebberigheid, wreedheid, onvoorzichtigheid en angst. Maar eenmaal bij de kerkers aangekomen aarzelde hij voor een zware gebarricadeerde poort.
‘Die ook,’ zei de vrouw. ‘Zonder zijn aanwezigheid is het leven maar half. Ze houden elkaar in stand, ze horen bij elkaar zoals dag en nacht, licht en schaduw, goed en kwaad.’ En hij opende de poort en liet de dood ontsnappen.

Zo was hij eindelijk geworden wat hij zich voorgenomen had. De beste koning die zijn onderdanen zich maar konden wensen. Een compleet mens. En hij leefde nog lang en gelukkig.

Through the labyrinth of doors
In life’s endless corridors
We don’t need a key
‘Open sesame’
Stay close by my side
Follow me into the light
Death is but a doorway
To the Akasha field









Bekijk hier de boektrailer:
http://www.youtube.com/watch?v=rDWnMxasN2c

Voor dit bericht werd ik geinspireerd door het boek 'LICHT op schaduw' van Debbie Ford

Ria Schopman is Growing A Book called Alea

Sherlock Schopman speurt

"What's in a name? That which we call a rose
By any other name would smell as sweet."

Natuurlijk had Shakespeare gelijk. Al geef je een roos een andere naam, zij geurt nog steeds even zoet. Zo zijn al mijn aandeelhouders mij even lief, ook al verstoppen sommigen zich kunstig achter ondoorgrondelijke aliassen. Met een flinke dosis inlevingsvermogen en een knap staaltje herleiding, kan ik de meeste gebruikers wel ontmaskeren, maar een enkeling glipt tussen de mazen door. Omdat ik het liefst iedereen een persoonlijk bedankje wil sturen roep ik de hulp in van een superheld op wie ik in tijden van nood kan rekenen: Sherlock Schopman!
Met de kraag van mijn regenjas omhoog, mijn hoed speels tot over de ogen getrokken, poets ik mijn vergrootglas kraakhelder. Ik sluip het huis uit en zing: ‘Wie ben jij? Wie, wie, wie, wie…’

Schopman speurt

Het duurt niet lang of mijn sporenonderzoek werpt zijn vruchten af. In een studeerkamer niet ver van hier is het toetsenbord nog warm en er hangt een zweem van gebruikte TAN-codes in de lucht. En net als ik de muis naar ‘gegevens niet zichtbaar op site’ beweeg om de naam te onthullen, hoor ik een deur dicht slaan en naderende voetstappen. Ik schiet bij gebrek aan een betere schuilplaats achter het gordijn. Ze zijn met z’n drieën. Ik ken ze heel goed. Bijna vier jaar wonen ze in mijn gedachten, beheersen ze mijn leven. Hun namen zijn niet zomaar gekozen, hun namen zijn een voorteken.
Odile neemt plaats in de bureaustoel en Jigme staat achter haar met zijn hand op haar schouder. Alea zit op het bureau en haar bungelende benen tikken zachtjes tegen de lades aan. Dan draaien ze zich gelijktijdig om en trekt Jigme het gordijn weg. ‘Hallo schrijver! Zou je niet eens aan het werk gaan?’ klinkt het uit een mond.

In twee weken tijd hebben 63 aandeelhouders 652 aandelen gekocht. Wie zijn jullie? Who are you?

Roger, marzz, Bolder, Agathe, schoterbos, Günter Vos, Romeo, Moneymaker, kiksgreggel, Blossom, Michael Reefs, peppercoco, Jack Molenaar, SylviaBeugelsdijk, Ria Schopman, Rick Gouw, 444, Idefix, Flintlock,Paula ter Metz, WonderWitch, Kandalf, Nigel, Mady Schopman, Chloe Rice, Betteke, jowelt, Gonneke, Spoo, PeeCee Opleidingen, Isabeau, Almea, Appel, alie, Elena, irisschut, Schalkie50, ronnick, Waves, Ernest, Rick Schut, Aafke Schut, MesditaSeji, nicette, narrigvanverplichtingalsdit, Sterrenburg, Yorick, beeke, Pessoa, leest, JoseP, CarineVos,Marnix Schut, lana, benopdam, hslee, Sonja255, margrietrowsell, arvanm, Arianh, Karlijn de Niet, AlterEgo, SoniaV

Bedankt! Ik ben trots en ontroerd dat zoveel mensen mijn geloof en vertrouwen in Alea delen.

Bekijk hier de boektrailer op YouTube:
http://www.youtube.com/watch?v=rDWnMxasN2c

Ria Schopman is Growing A Book called Alea

De Lachende Puthaak

Alea iacta est. De dobbelsteen is geworpen en daarmee is iets onherroepelijks in gang gezet. Maar had iemand mij niet even kunnen waarschuwen? Had iemand mij niet even met een 4-puntsgordel aan mijn bureaustoel kunnen snoeren? Had iemand mij niet kunnen vertellen dat bij de lancering van een manuscript op TenPages de schrijver zelf ook de stratosfeer in geslingerd wordt op golven van dankbaarheid en verslavende adrenaline?

Waar zal ik beginnen?
Bij de tweets van mede-TenPagelingen die vol verwachting de website bleven verversen, want: 'Waar blijft ze nou en met een datum van 11-11-11 zou je minstens verwachten dat het er om 11.00 uur opstaat?' Bij de recensies waarin geschreven staat: ‘Je hebt talent, een gave’ en ‘Je zinnen zijn om te zoenen’? Bij de ontroerende reacties van vrienden die ik aan het huilen heb gemaakt? (Sorry!) Bij de hartverwarmende cadeautjes en succeswensen uit verwachte en onverwachte hoek? Bij het vermelden van mijn al 200 keer bekeken boektrailer in een blogbericht van een andere schrijver? Bij het feit dat ik in het lijstje van aanbevolen manuscripten sta in de TenPages nieuwsbrief? Bij de nummer 1 positie van best verkochte manuscripten van de afgelopen week?!

Ik weet niet meer waar ik moet beginnen.
Maar ik weet wel waar ik ga eindigen. In de boekhandel, met een verhaal dat mensen raakt. En als het zo ver is heb ik dat te danken aan jullie: mijn familie, vrienden, fans en aandeelhouders.



Zoek de verschillen!

Mijn lieve vriendin Yoff kwam met het volgende kado, omdat het haar zo doet denken aan de glimlach die sinds een week op mijn gezicht gebeiteld zit: Een lachende buddha. En wat maakt de Nederlandse spellingscontrole van dit Engelse woord (in plaats van Boeddha): Puthaak!
Dus lieve allemaal, bedankt voor het vertrouwen. Ik zal jullie niet teleurstellen.
En als jullie ooit een plek nodig hebben om je emmertje aan te hangen, staat deze 'Lachende Puthaak' voor jullie klaar!

Veel liefs,
Ria
　
Lees hier de eerste drie hoofdstukken van Alea opTenPages en koop een aandeel:
http://www.tenpages.com/manuscript/alea
Bekijk hier de boektrailer op YouTube:
http://www.youtube.com/watch?v=rDWnMxasN2c

Success is not the key to happiness. Happiness is the key to success. If you love what you are doing, you will be successful.
-Herman Cain

 

Ria Schopman is Growing A Book called Alea

Welkom Alea (Manuscript en boektrailer zijn online!)

Kleine meisje worden groot, dromen worden werkelijkheid en een paar woorden, die zich stiekem in een reisverslag tussen de regels in genesteld hadden, groeiden uit tot een verhaal. Een verhaal met bestseller ambities, dat geen genoegen neemt met een stoffige la of een achteraf zoldertje.

Alea wil vermaken, wil gevoelens overbrengen, wil ontroeren en mensen verbinden. Zeg daar als schrijver maar eens nee tegen. En nu wil ze de boekhandel in om op iemand's nachtkastje te belanden, of in een strandtas mee naar zee, of gewoon rustig op de leuning van de bank wachten, tot haar lezer weer terug komt.

Alea leeft in mijn ziel en hart, en mijn hart en ziel gaven haar leven.

Ontdek mij als schrijver en wordt aandeelhouder. Een aandeel kost maar € 5,-. Je kan altijd aandelen bijkopen tot een maximum van 200 per persoon totdat alle 2000 aandelen verkocht zijn.

Bekijk hier de eerste 3 hoofdstukken van Alea

TenPages.com is een online platform waarop talentvolle schrijvers vanaf de eerste, vers geschreven pagina’s ontdekt en gesteund worden door aandeelhouders. Dit met als doel om hun manuscripten uiteindelijk uitgegeven te zien worden door een gerenommeerde uitgeverij. Hoe werkt het?Op TenPages.com publiceert de auteur de eerste tien pagina’s van zijn manuscript. Wanneer er 2000 aandelen van € 5,- per stuk zijn verkocht, door tenminste 100 aandeelhouders, wordt het boek uitgegeven door een gerenommeerde uitgever.



Wil je de sfeer van het boek proeven? Bekijk dan hier de boektrailer



Ria Schopman is Growing A Book called Alea



Ziend twijfelen of blind vertrouwen?

Als beeldend kunstenaar vertrouwt mijn hoofdpersoon Odile blindelings op haar zintuigen. Voor haar is waarnemen niets meer dan, dat wat wij kunnen zien, voor waarheid aannemen. Maar hoe reëel is die waarheid, als we ons door onze beperkte zintuigen laten leiden? Als Odile kort na elkaar haar beide ouders verliest, moet ze om antwoorden te vinden het bereik van haar zintuigen overstijgen. Zij leeft in het licht, maar zal om haar demonen te overwinnen, de duisternis moeten omarmen. Op de donkerste plek van het eiland waar ze naar toe is gevlucht, leert een vijftienjarig meisje haar zien met gesloten ogen en luisteren met haar hart.

Odile is beeldend kunstenaar, maar geen levenskunstenaar. Haar diepgewortelde angst voor de dood belet haar ten volle te genieten van het succes en geluk dat haar ten deel is gevallen. Als Magere Hein steeds vaker en dichter nadert, begrijpt ze dat de enige manier om deze angst te overwinnen is, de confrontatie met haar gevreesde vijand aan te gaan.
Geïnspireerd door een jonge zanger, die haar dilemma perfect verwoord heeft in een liedtekst, treedt zij toe tot een nieuwe fanwereld die haar carrière een enorme vlucht doet nemen. Ze kan echter de toenemende druk door de rouw om haar ouders en haar veeleisende carrière, niet meer aan en besluit haar jachtig bestaan te verruilen voor een periode van bezinning op een rustig eilandje voor de Schotse kust. Zij hoopt dat de stilte haar zal helpen de inzichten, waar ze naar op zoek is, te vinden. Maar het lot beslist anders.
Het mysterie van een vijftienjarig meisje dat door haar moeder van de buitenwereld verborgen wordt gehouden, doet Odile vervallen in haar oude beproefde werkwijze anderen te redden, ten einde haar eigen problemen te ontlopen. Dat niet iedereen blij is met haar bemoeienissen, blijkt uit de steeds serieuzer wordende ongelukjes die haar overkomen en die telkens maar net goed aflopen. Geleidelijk aan verliest ze de controle over haar leven. Illusie en realiteit lopen naadloos in elkaar over terwijl Odile langzaam maar zeker afstevent op een ontknoping die de grenzen tussen leven en dood doet vervagen.

De weg naar publicatie van een boek is lang en heeft veel zijstraten. Ik heb er voor gekozen om mijn boek uit te geven via TenPages waar talentvolle schrijvers vanaf de eerste, vers geschreven pagina’s ontdekt en gesteund worden door aandeelhouders. Dit met als doel om hun manuscripten uiteindelijk uitgegeven te zien worden door een gerenommeerde uitgeverij.

Hoe werkt het?
Op 11-11-11 publiceer ik de eerste 11 pagina’s van mijn manuscript op TenPages.com. Iedereen die mij wil steunen kan vanaf die dag aandelen kopen van € 5,- per stuk. Natuurlijk kun je meerdere aandelen kopen (graag zelfs) met een maximum van 200 stuks. Ook is het mogelijk om later aandelen bij te kopen. Wanneer er 2000 aandelen van € 5,- per stuk zijn verkocht, door tenminste 100 aandeelhouders, wordt het boek uitgegeven door een gerenommeerde uitgever (en springt deze schrijver twee gaten in de lucht). Natuurlijk ga ik zelf ook in Alea investeren. In blind vertrouwen. 

11-11-11: DE link naar mijn boek op TenPages en de Première van de langverwachte boektrailer!

Ria Schopman is Growing A Book called Alea

Spartelen in de Kweekvijver

Iedereen snapt waarom ik schrijf. Ik ben een creatief bommetje dat af en toe toneel speelt, of in een band zingt, voortdurend themafeesten organiseert, graag op haar gitaar tokkelt en shows aan elkaar praat. Schrijven is gewoonweg de uitlaatklep, die op dit moment het beste bij mij past.

Maar waarom wil ik gepubliceerd worden? Is het de drang naar erkenning, ijdeltuiterij, ordinair winstbejag of is er een andere innerlijke drijfveer?

Ik schrijf om mijn ervaringen te delen. Mijn doel is altijd me te verbinden met andere mensen, of eigenlijk de verbondenheid die er al is, te ontsluieren. Mijn hoofdpersoon worstelt met oeroude levensvragen, die heel herkenbaar zijn. Wellicht kunnen de antwoorden die zij vindt, anderen ook helpen. Bovendien werkt schrijven voor mij heel louterend. Het is heerlijk je gedachten te ordenen en ze daarna aan het papier toe te vertrouwen. Maar schrijven brengt bovenal plezier. Het is een prachtig avontuur dat me veel voldoening geeft en me ongelofelijk veel heeft geleerd. Over netwerken, social media, marketing principes en schrijftechnieken. Over interacties tussen mensen (durf te vragen) en over wie ik ben.

Nu is de tijd aangebroken om te beslissen hoe ik mijn boek wil uitgeven. Laat ik het zelf drukken, ga ik voor POD (Printing On Demand) of riskeer ik een depressie teweeggebracht door een onophoudelijke reeks afwijsbrieven van uitgevers?
Nee, ik waag een sprong in het diepe. Ik ga zwemmen. In de kweekvijver van TenPages wel te verstaan. En u kunt dit aanstormend talent binnenkort vangen door een aandeel te kopen in mijn boek. Dus trek uw lieslaarzen aan, pak uw hengel en kom vissen op 11-11-11. Vang mij!!!

Kweekvijver voor schrijftalent sponsored by TenPages

TenPages.com is een online platform waarop talentvolle schrijvers vanaf de eerste, vers geschreven pagina’s ontdekt en gesteund worden door aandeelhouders. Dit met als doel om hun manuscripten uiteindelijk uitgegeven te zien worden door een gerenommeerde uitgeverij. Hoe werkt het?
Op TenPages.com publiceert de auteur de eerste tien pagina’s van zijn manuscript. Wanneer er 2000 aandelen van € 5,- per stuk zijn verkocht, door tenminste 100 aandeelhouders, wordt het boek uitgegeven door een gerenommeerde uitgever.
 

Vang mij!!!
Op 11-11-11 ga ik de eerste tien pagina’s van mijn manuscript Alea op TenPages.com plaatsen. In mijn volgende blogbericht ga ik natuurlijk haarfijn uitleggen, hoe alles in zijn werk gaat!

Meer lezen over het concept van crowdfunding en TenPages?
Lees het artikel in het Financieele Dagblad van vandaag:
Crowdfunding via TenPages blijkt kweekvijver voor talent

of ga naar http://www.tenpages.com/



Als je iets wilt, spant het hele universum samen om ervoor te zorgen dat je je droom verwezenlijkt.
-Paulo Coelho

Ria Schopman is Growing A Book called Alea