Het Penridder's Labyrint

Ik observeer ze van een afstandje. Vol literaire overmoed bestormen ze het door dichte buxushagen gevormde smalle donkere pad, dat toegang verschaft tot het Allerheiligdom. Allemaal zijn ze op zoek naar de ultieme beloning die daar gloort: de titel gepubliceerd schrijver. En anders dan naar Rome, leidt er maar een weg naar dit bewijs van erkenning: het Penridder's Labyrint.

Strompelend komen ze weer naar buiten, met afgezakte schouders, het vuur in hun ogen geblust. Want voor wie zonder snoeimes zijn queeste begint, transformeert het labyrint zich onverbiddelijk in een dwaaltuin vol verleidingen. Internetpagina’s, zelfhulpcursussen of informatieve blogs: zonder een navigatiesysteem is er geen beginnen aan. Bestond er maar een ‘Publi Publi’ voor uitgeversland.

Nee, deze penridder gaat het anders aanpakken. Geharnast door talent, met een schild van zelfkennis, begroet ik mijn reisgezellen. Dit bonte gezelschap is mijn grootste troef. De vrolijke marketingdeskundige, de vriendelijke acquirerend redacteur, de inspirerende schrijfster, de stoere literaire agent en ik, de enthousiaste debutante.

De redacteur navigeert ons, met de kaart in de hand, feilloos tussen vervaarlijke slushpiles en slechte aanbiedingsbrieven door. Soms stopt ze en trekt een van de takken uit de haag naar zich toe om mij een handig promotiehaakje te laten zien waarachter een uitgever graag zijn toekomstige klanten wil laten blijven hangen.

‘Sla over 100 meter rechtsaf.’ Als we het pad naar het geldbomenbos inslaan, lopen we in een hinderlaag van royalties, commissie en voorschotten, die echter verbazingwekkend handig door de literair agent worden gepareerd.

‘Links aanhouden.’ We vervolgen onze weg tot de schrijfster ons plotseling halt laat houden bij een vernuftig gecamoufleerd gat in de grond. Vol flair klikt ze haar gouden hakken tegen elkaar, waardoor haar persoonlijke belevenissen de vorm van een loopplank aannemen, die de beginnervalkuil overbrugt.

Gestaag lopen we door totdat we bij een t-splitsing arriveren.
’Nieuwe berekening in uitvoering.’ De marketingdeskundige adviseert, zonder belang bij de uitkomst van mijn keuze, over de drie publicatiemogelijkheden: zelf laten drukken, Printing on Demand of een uitgever.

Ik kies mijn weg en smeed, op aanwijzing van mijn metgezellen, de wapens waarmee ik het schier ondoordringbare laatste deel van het labyrint te lijf zal gaan. Met de perfecte synopsis in de ene en een onweerstaanbaar netwerkprofiel in de andere hand, betreed ik uiteindelijk het midden van het labyrint.
En de Publi Publi zegt: ‘Bestemming bereikt.’
　

Tijdens de inspirerende Daretoo workshop Debuteren als schrijver deelden Marja Duin (acquirerend redacteur van Uitgeverij de Arbeiderspers), Carla de Jong (succesvol schrijver van psychologische thrillers), Willem Bisseling (literair agent bij Sebes en Van Gelderen) en Linda Krijns (marketingdeskundige van Daretoo), hun passie en kennis van zaken m.b.t. het uitgeven van een boek. De gemoedelijke sfeer, de openheid over hun werkwijze en vooral de eerlijkheid ten aanzien van kansen voor debuterende schrijvers, maakte deze dag een heel aangename, maar vooral nuttige ervaring. Een aanrader voor wie boordevol met vragen zit en beginnervalkuilen wil vermijden.
http://www.daretoo.nl/entry/1055/

Ria Schopman is Growing A Book called Alea

Letterdieverij!

Een idee. Iedereen die er ooit eentje gehad heeft, weet het. Opeens is het er, zomaar uit het niets. De vage voorbeelden zijn gedoemd te verzanden, maar de exceptionele exemplaren bijten zich met de vechtlust van een pitbull vast in je bewustzijn. En als ze wegblijven, kan je altijd teruggrijpen op een gevatte getuigenis uit het verleden.

Want wat is een schrijver zonder voorbeeld, zonder de waarachtige wijsheden van illustere voorgangers? De opmerkzame lezers onder u, hebben de stellige statements aan het eind van voorgaande blogberichten al lang gespot. De spitsvondige spreuken vormen in tijden van woordarmoede, de bron van inspiratie waaraan deze aspirant-schrijver zich laaft.

Maar er is slechts een dunne scheidslijn tussen eren en plagiëren. Tussen déjà vu en déjà lu. Voor je het weet word je beticht van letterdieverij en ik kan ze geen ongelijk geven.

Je typt je de blaren op de vingertoppen, verslijt het ene toetsenbord na het andere, kijkt scheel van de hoofdpijn van het formuleren van een ingenieus inzicht en dan gaat een ander er mee aan de haal! Pas dan weet je hoe Rupsje Nooitgenoeg zich moet hebben gevoeld. Die riskeerde buikkramp, obesitas en een hernia door zich een week lang door blaadjes, taart, worst, snoep, fruit en chocola heen te eten, een huisje te bouwen, uit zijn zijden velletje te barsten en wie kreeg de complimentjes? Juist! De verrukkelijke vlinder!

Gelukkig ben ik een sprankelende spraakwaterval die vol onbedwingbare overgave bevlogen bedenksels produceert. O, en had ik u al verteld dat na metaforen, alliteratie mijn favoriete stijlfiguur is? Hoeveel potentiële Suske en Wiske titels staan er wel niet in deze tekst? Stuk of 11(-11-11)?


Bronvermelding:
Rupsje Nooitgenoeg - Eric Carle
déjà lu - A.IJ. van den Berg

'Plagiaat: zo onhandig overschrijven dat het opvalt.'
- Gaby van den Berghe

Ria Schopman is Growing A Book called Alea

Het Titelgevecht

Titels mogen vooral niet te lang, want dat leidt tot afkorten en Rad van Fortuin taferelen. ‘Mag ik een klinker kopen?’ klinkt het wanhopig bij de zoveelste onverklaarbare letteropeenvolging. Het is de schuld van Twitter met zijn 140-tekens-keurslijf, zeg ik je. Of zijn we misschien gewoon lui? Mijn doopnaam is Maria, roepnaam Ria en het zou je verbazen hoeveel mensen daar nog een lettergreep afsnoepen door mij Ri te noemen. Het duurt niet lang meer of ik bevind mij in het illustere gezelschap van BZN en Mary Servaes. Dan heeft Nederland na een Band- en een Zangeres Zonder Naam ineens een Auteur Zonder Naam. Maar ik dwaal af. We hadden het over de titel van mijn boek.

1e werktitel: Alea
Een afkorting van ‘alea iacta est’, Latijn voor: de dobbelsteen is geworpen. Overdrachtelijk betekent het, dat bepaalde gebeurtenissen onherroepelijk in gang zijn gezet, dat iets onvermijdelijks zal gebeuren. Ik gebruik het soms als ik een besluit met mogelijk grote gevolgen heb genomen, en niet meer terug kan. En een boek schrijven en uitgeven is zo’n besluit, geloof me.

2e werktitel: Momentum
Dit begrip betekent voor mij een moment waarop het belangrijk lijkt door te zetten. Een moment vervuld van energie en daadkracht, als de juiste persoon, op het juiste moment, zich op de juiste plaats bevindt. Maar een beetje ontoegankelijke term is het wel en eigenlijk dekt het de lading van het boek ook niet.

3e werktitel: Verlangen naar akasha
Akasha, Sanskriet voor ether, is een alles verbindend kosmisch veld. Mijn hoofdpersoon Odile verlangt er naar met heel haar hart. Maar ondanks het feit dat er zeker een spirituele inslag te bespeuren is in mijn boek, zou het mensen wellicht toch op het verkeerde been zetten.

4e werktitel: Mijn vader trakteert
Ja, mijn verhaal gaat wel degelijk over mijn vader en mijn mooiste kado ooit. Maar wat dat kado is, wordt pas in de allerlaatste regels duidelijk.

Lang hink ik op twee gedachten, totdat ik lees dat Alea een bijnaam is voor de Griekse godin Athene. Godin van een zachte, heilzame warmte, die aan vervolgden en voortvluchtigen een toevluchtsoord verschaft. De lieve kleine Alea in mijn verhaal is als deze godin.
Zal haar naam de vergankelijkheid trotseren, of zal haar in het zand geschreven naam door de golven worden uitgewist? Dat weet alleen het lot. Alea iacta est. Mijn dobbelsteen is geworpen. Mijn boek heet Alea.

'One day I wrote her name upon the strand, but came the waves and washèd it away
Again I wrote it with a second hand, but came the tide and made my pains his prey
Vain man (said she) that dost in vain assay, a mortal thing so to immortalise
For I myself shall like to this decay,and eke my name be wipèd out likewise'
- Edmund Spenser　

Ria Schopman is Growing A Book called Alea

De Vertelsmurf is Smurfing a Book

Pas op. Niet te dichtbij. Ik heb ‘Profilitis’. Daar helpt geen lieve moedertje aan.
Je krijgt het van overmatig profielen aanmaken op social media platformen. Maar ik heb geen keus. Internetportiers zijn onverbiddelijk en zullen niet rusten tot ik mijn volledige doopceel in hun registratieformulier heb gepropt. Pas dan mag ik binnen.

Ingeleid door wat onschuldige personaliavragen volgt daarna de hamerslag: Schrijf iets over jezelf. Maar wie ben ik? En vooral: Wie ben ik op dit platform?
Natuurlijk probeer ik, zonder de waarheid geweld aan te doen, mezelf zo goed mogelijk te verkopen. Je weet nooit wie het leest en internetplatformprofielen blijven net als kernafval 240.000 jaar (radio)actief. Google je eigen naam maar eens.

Dus is het zaak de balans te vinden tussen valse bescheidenheid en zelfoverschatting, want opscheppen is een kunst. Terwijl de rechtgeaarde narcist zijn hand niet omdraait voor een potje zelfverheerlijking, hebben de meeste mensen beduidend meer moeite de loftrompet over zichzelf te steken. Ik behoor tot de laatste categorie, maar soms ben ik blijkbaar zo goed op dreef, dat ik spontaan zin krijg mezelf te bevrienden. Want de Ria uit dat profiel is lief, loyaal, betrouwbaar, creatief, sociaal, gezellig, doortastend, behulpzaam, tolerant, muzikaal, welbespraakt, bescheiden en stiekem veel leuker dan ik.

Maar wie ben ik dan echt? Ik ben een doorgeefluik voor verhalen, gesproken, gespeeld of geschreven. Ik ben de Vertelsmurf. En de Vertelsmurf is Smurfing a Book.

'Our deepest fear is not that we are inadequate. Our deepest fear is that we are powerful beyond measure. It is our light, not our darkness, that frightens us most. We ask ourselves, 'Who am I to be brilliant, gorgeous, talented, and famous?' Actually, who are you not to be?'
- Marianne Williamson

Foto's door Chloé Rice voor Ricedesign.nl

Ria Schopman is Smurfing A Book called Alea

De Zeeuwse Babbelaar

Roald Dahl schreef in zijn tuinhuisje, Stephen King doet het in de kelder en Heleen van Royen heeft, naast haar Portugese landgoed, zelfs nog een schrijvers-

appartement. Ik heb geen van drieën dus ga ik, om de alledaagse beslommeringen te ontvluchten, in retraite. Alle rust om aan mijn boek te kunnen werken.

Tja, daar zit ik dan in mijn tipi in Nijverdal, mijn Mongoolse yurt op Texel of toch stiekem, vooruitlopend op de bestsellerstatus van mijn boek, in een 4-sterrenhotel in Zeeland. Nee, niet Nieuw Zeeland, ik ben J.K. Rowling niet.

Ik probeer Chronos, de kloktijd, van me af te schudden. Mijn telefoon staat uit, mijn horloge ligt op het nachtkastje. Mijn maag mag eten als hij honger heeft en hoeft niet te luisteren naar wat de wijzers van de klok dicteren. Mijn ogen mogen dicht als Morpheus roept, om pas weer open te gaan als mijn muze me wakker fluistert. Hier aan de kust, de Zeeuwse kust. Het land van Bløf, mosselen en de Zeeuwse babbelaar.

Ik babbel ook heel wat weg. De eerste dagen van mijn retraite voornamelijk in mijzelf. Af en toe voegt zich een personage uit mijn boek bij me. Ontspannen leunend tegen de deurpost, slaat de vrouw mij gade. Ze schetst mijn portret en als ze bij mijn gefronste voorhoofd is aangekomen, schenkt ze me een bemoedigende glimlach. Het meisje zit op de rand van het bad en schept met haar handen het badschuim op. Schaterlachend blaast ze het sop in mijn gezicht. Maar als ik de laptop dichtklap en de TV wil aanzetten, tikt hij me op de vingers. Hij duldt geen tegenspraak en spreekt mij verontwaardigd toe: ‘Aan het werk! Schrijf ons de eeuwigheid in, maak ons onsterfelijk.’

Aan het eind van de avond verschijnen ze alle drie in vol ornaat ten tonele. Als acteurs op een filmset, die wachten tot het rode lampje van de camera gaat branden. Startklaar om op mijn teken hun personages tot leven te wekken. Vragend kijken ze me aan. 'Waar is mijn tekst?'

Dus ik lees, voeg toe, streep door, vul aan, verwijder, verander of berust. Want soms is het al goed. Niets meer aan doen.

'Take the time to make some sense of what you want to say
And cast your words away upon the waves'
- Noel Gallagher

Ria Schopman is Growing A Book called Alea


PS Foto van de Zeeuwse Schopman door Chloé Rice voor Ricedesign.nl
Bewerking door Ria Schopman dankzij basiscursus Photoshop Elements bij PeeCee opleidingen de Ooievaar.

PSS Binnenkort: De duimengalerij!
Zie ook :  http://growingabook.blogspot.com/2011/07/duim-voor-mij.html
Je kan nog insturen dus pak je camera of telefoon en stuur een foto van je duim naar growingabook@gmail.com !

Om over naar huis te schrijven

Talent, inspiratie, motivatie en gelegenheid zouden toch voldoende moeten zijn, maar nee: Schrijven moet je leren. Welkom in Schrijversland. Zet uw helm op tegen workshopbombardementen, hoed u voor bermseminars en laagovervliegende cursussen. Maar laat u vooral niet lokken in de schrijfboekenval!
Iedere zichzelf respecterende schrijver heeft wel een boek geschreven over het geheim van zijn of haar succes. Maar als ik de stapel van 35 boeken die op mijn nachtkastje ligt allemaal moet lezen, komt mijn boek de eerstkomende vijf jaar niet af. Gelukkig onthult het geheim zich vanzelf: Met schrijven is geen droog brood te verdienen, behalve dan met het schrijven van boeken over hoe je moet schrijven.

Toch zijn sommige tips best bruikbaar en dus bestijg ik de wankele huishoudtrap.
‘Pas je op? Wat doe je in vredesnaam daarboven?’ vraagt de echtgenoot bezorgd.
‘Ik zoek mijn pukkel.’
‘Je wat?’
‘Mijn legerpukkel, ik ga terug naar de schoolbanken.’
‘Jij liever dan ik,’ zegt de echtgenoot hoofdschuddend en loopt weg.
De geur van petuli en zijn groene canvas hengsel verraden zijn locatie. Vastberaden trek ik mijn oude schooltas tussen de stapel jeugdsentiment uit. De viltstifttekst is enigszins vaag maar nog steeds leesbaar:

We don't need no education
We don’t need no thought control
No dark sarcasm in the classroom
Teachers leave them kids alone
Hey! Teacher! Leave them kids alone!






Zelfs al hield je van hun muziek, je piekerde er niet over je pukkel te bezoedelen met namen als Abba en de Dolly Dots. De pukkel was het domein van het Ban-de-Bom teken, kreten als Make Love not War en legendes als Jimi Hendrix.
‘Krijg nou wat, mijn Ryam agenda!’ Omkleed met posters en plaatjes van mijn jeugdidolen, met chirurgische precisie onttrokken aan minstens vijf exemplaren van de Popfoto en de Muziek Express. Ik blaas het stof van mijn etui en slijp mijn potloden tot angstaanjagende grafietsperen. De IB-groep is mijn eerste doelwit. Als ik dan toch moet studeren, wil ik wel een vette studiefinanciering. O ja, en een studenten OV-jaarkaart en gauw een beetje!
Ik ga namelijk op 24 september leren ‘Debuteren als schrijver’. U bent gewaarschuwd.

'Of iemand kan leren schrijven? Ik geloof het niet. En wie het in zich heeft hoeft het niet te leren.'
- Willem Elsschot

Ria Schopman is Growing A Book called Alea

Wij Ria, Koningin der Metaforen

Metaforen: Ik ben er gek op! Geen ervaring zo letterlijk of ik weet het wel in een beeld te vangen. Geen feit zo saai of ik maak er een plaatje van. Metaforen zijn voor schrijvers die niet kunnen schilderen. En deze schrijver grossiert erin.

Waarom zijn mensen zo gek op metaforen? Omdat ze een situatie, een theorie of een inzicht vertalen naar een praktijkvoorbeeld. Een herkenbaar plaatje gekoppeld aan een emotie. Zo werken de hersenen nu eenmaal. Gek op herkenning, kwijlen ze bij de ideale match tussen het door hen op basis van herhaling gevormde concept en het beeld van de realiteit. Men beweert zelfs dat alle acties die het brein initieert er op gericht zijn de werkelijkheid te laten kloppen met dat concept. Het brein is de personificatie van het zinnetje: Maak het verhaal verder zelf maar af en kleur de plaatjes. En dus heeft iedere motivator ‘m in zijn pakket : het visionboard. Als ik de universele Wet van de Aantrekkingskracht voor mij aan het werk wil zetten, kan ik er dus niet omheen.

Ik spit in het rommellaatje en vind tussen een doosje punaises, een capuchon koordje, een pak kaarten, een stekker, een 3D-bril, 5 lege batterijen, een kompas, een stappenteller, een Ikea inbussleuteltje met werkbeschrijving van een stapelbed waar mijn zoon al 7 jaar niet meer in slaapt, jawel: de Pritt plakstift! Nou ja, de Pritt stift, want plakken doet hij, na 1 jaar zonder dop in de la gebivakkeerd te hebben, al lang niet meer. Mijn oog valt op een rolletje plakband waarvan het onvindbare beginnetje aanvankelijk dapper weerstand biedt, maar geen match blijkt voor mijn genadeloze nagels.

Met het puntje van mijn tong uit mijn mond hangend kies, knip en knutsel ik mijn droomtoekomst het karton op. Langzaam krijgt mijn schatkaart vorm, maar het beloofde geluksgevoel bij de aanblik ervan blijft uit. Gelukkig haalt mijn eigen logica mijn gepruts in.
Als metaforen zijn voor schrijvers die niet kunnen schilderen, zijn visionboards dan misschien voor schrijvers die niet kunnen metaforen?
Opgelucht scheur ik mijn kneutercollage in duizend stukjes. Zo’n visionboard hebben Wij Ria, Koningin der Metaforen, helemaal niet nodig!

Now here I go again, I see, the crystal visions
I keep my visions to myself
It's only me who wants to wrap around your dreams and
Have you any dreams you'd like to sell?
-Stevie Nicks

Ria Schopman is Growing A Book called Alea

Het moeras der doemgedachten

Ik voel het gewicht. Het ruwe touw schuurt groeven in mijn vel en schaaft wonden rond mijn enkel. Ik voel de pijn niet omdat een grotere kwelling mijn pijncentrum domineert. Zoals iemand met hoogtevrees op een galerij van een flatgebouw naar het hek getrokken wordt, zo lokt het drasland mij. Het wateroppervlak is bedekt met kroos. De stank van het stilstaande water is door de aanhoudende hitte ondragelijk geworden. Het zweet guts uit al mijn poriën tegelijk. Gesterkt door de belofte van mislukking, zuigt het drijfzand mij langzaam naar beneden.

Ik kijk naar de handen, die me moeten redden, maar ik herken ze niet. Ze zijn loodzwaar, onwrikbaar, gevat in gewapend beton. Ik weet dat de oplossing elders in mij verstopt zit. Ik put en put maar de bron is opgedroogd. Mijn muze is vertrokken. Mijn muze is met de muziek mee.
Denk na Ria! Gebruik je grijze cellen! Plotsklaps borrelt de oplossing als een zuurstofbel omhoog uit het moeras der doemgedachten. Er zijn twee manieren om een schrijversblok te overwinnen: Voorgoed stoppen met schrijven, of gewoon beginnen met schrijven en je gevreesde vijand liefdevol omarmen! Dus pak ik mijn pen en schrijf:

Den Haag, 12 augustus 2011


Lief Blok,

Ik kan je slecht missen. Ik wil je dolgraag weer zien. Als je komt, wacht je een warm onthaal. Mijn luiste stoel staat voor je klaar. Met een kussentje voor in je rug. Op de tafel staat een fles van je favoriete 40 jaar oude Whiskey klaar. De sigarenpeuk in de asbak herinnert aan je vorig bezoek. Maar maak je geen zorgen, er zijn er nog genoeg Havanna’s over. Kom je gauw weer eens langs? En blijf je dan voor altijd?

Je trouwe fan,

Schrijver


Stephen King tekende in zijn boek ‘Over leven en over schrijven’ de volgende anekdote op over James Joyce, een van de grootste schrijvers van de vorige eeuw:

Een vriend die bij de grote man op bezoek ging trof hem in een houding van volstrekte wanhoop over zijn schrijfbureau gebogen aan.
‘James wat is er?’ vroeg de vriend. ‘Is er iets met je werk?’
Joyce bevestigde dat zonder zelfs maar zijn hoofd op te tillen om zijn vriend aan te kijken. Natuurlijk was er iets met zijn werk, dat was het toch altijd.
‘Hoeveel woorden heb je vandaag geschreven?’ drong de vriend aan.
Joyce (nog altijd wanhopig over zijn bureau gebogen): ‘Zeven.’
‘Zeven? Maar James, dat is naar jouw maatstaven toch best veel?’
‘Ja.’ Joyce keek nu eindelijk op. ‘Misschien wel... maar ik weet niet in welke volgorde ik ze moet zetten!’

‘Vergeef altijd uw vijanden. Er is niets dat hen meer ergert.’
- Oscar Wilde

Ria Schopman is Growing A Book called Alea


Herinnering: Duim voor mij!
Pak je camera of telefoon en stuur een foto van je duim naar growingabook@gmail.com gewoon voor de eeuwige roem, voor de leuk.

Woorden-boek

Soms liggen ze op het puntje van mijn tong, dan weer blijven ze onuitgesproken hangen in een ongemakkelijke stilte. Soms sporen ze aan tot lachen, soms zijn ze de oorzaak van tranen. Soms spreken ze recht in klare taal, soms fladderen ze frivool tussen de regels door.
Maar immer als mosterd na de maaltijd. Ze doen hun werk pas na de beleving. Ze verwoorden wat is geweest. Ze zijn nooit de waarheid. Ze zijn niet meer dan een interpretatie van de waarheid gezien door de ogen van de verteller.
Maar nimmer zonder gevolg. Zo spannen ze samen als gedachte en verenigen hyperactieve exemplaren zich in een spraakwaterval. Ze ontketenen revoluties en smeden verbonden.

En wat zijn ze mooi. Ze ontroeren, vervoeren, ze motiveren, ze stimuleren, ze bidden, ze vervloeken, ze roemen en veroordelen. Vermomd in talen die ik niet beheers, kan ik slechts hun klank en klemtonen bewonderen. Toch zijn ze met al hun beperkingen, met afstand het beste middel waarover ik beschik om me met anderen te verbinden.

Woorden.
Woorden worden zin, zinnen worden alinea, alinea’s worden hoofdstuk, hoofdstukken worden boek.
Woorden worden boek. Woorden-boek. Mijn boek met woorden is bijna af. Nog een paar woordjes.

What are words worth?
Words in papers, words in books
Words on tv, words for crooks
Words of comfort, words of peace
Words to make the fighting cease
Words to tell you what to do
Words are working hard for you
Eat your words but don't go hungry
Words have always nearly hung me
-Tina Weymouth

Ria Schopman is Growing A Book called Alea

Herinnering: Duim voor mij!
Pak je camera of telefoon en stuur een foto van je duim naar growingabook@gmail.com gewoon voor de eeuwige roem, voor de leuk.

Te Hoy en te gras

Niet alle boeken worden uitgelezen. Het boek Ulysses van James Joyce wordt niet alleen bejubeld als meesterwerk maar tevens verguisd door een derde plaats bij de verkiezing van het ‘Minst uitgelezen boeken ooit’. Wat is er voor nodig om de lezer tot het einde te boeien? Nicolien Mizee, gaf schrijfles aan de Volksuniversiteit in Haarlem en vatte het samen in ‘de eerste Wet van Mizee’: Iemand wil iets, dat gaat mis, en dan gebeurt er iets anders…

Verrassing, mislukking en contrast heb ik dus nodig om het verhaal van mijn hoofdpersoon spannend te maken. In haar wervelende wereld, die van een succesvol kunstenaar, is geen ruimte voor bezinning. Onophoudelijk klinkende ringtones en uitpuilende mailboxen zullen daarvoor eerst het veld moeten ruimen voor natuur, rust en eenzaamheid. Waar is die plek, die haar geeft wat ze wil? Waar is die plek, waar het vervolgens misgaat? Waar is die plek, waar dan iets heel anders gebeurt?

Het is een eiland met steile klippen, uitgestrekte weilanden en meer rust dan zelfs een opgejaagd mens lief is. Goedwillende bewoners, die beter weten dan zich met een toevallige toerist te bemoeien. Grazende schapen, die niet beter weten dan een toevallige toerist te volgen. Het schilderij was in mijn hoofd al met een paar penseelstreken af. Zou zo’n eiland echt bestaan en waar zou het liggen?

Google biedt zo als gewoonlijk uitkomst. Via de zoekterm ‘eilanden voor de Britse kust’, vind ik de Orkney Islands. In de zomer van 2008 reisde ik ter inspiratie met een vriendin naar het noorden van Schotland en voer met de boot naar het door mij gekozen eilandje Hoy. 

 

En zo werd Hoy de locatie waar mijn boek zich afspeelt. Verwacht echter geen super gedetailleerde landschapbeschrijvingen, geen culturele hoogtepunten of tips van wat je wel of niet moet doen op Hoy, want als ik ergens een hekel aan heb is het aan schrijvers die midden in hun verhaal een mini Lonely Planetgids verstoppen. Als u een reisgids wilde, had u die wel gekocht toch?

I don't run away from a challenge because I am afraid. Instead, I run toward it because the only way to escape fear is to trample it beneath your feet.

- Nadia Comaneci

Ria Schopman is Growing a Book called Alea
Herinnering: Duim voor mij!
Pak je camera of telefoon en stuur een foto van je duim naar growingabook@gmail.com gewoon voor de eeuwige roem, voor de leuk.